Marokko: van Tanger naar het zuiden

Het gebaande pad naar de Canarische eilanden leidt van Portugal via Madeira. Maar hebben ons laten verleiden door Marokko en gingen door de voordeur naar binnen. 

Tanger
In Tanger worden we onmiddellijk in het Nederlands welkom geheten door een visser. Tja, zijn zuster woont in Amsterdam... Maar het eerste na aankomst (na de visser) was natuurlijk de papieren rompslomp met gewichtig doende autoriteiten. Je moet super beleefd zijn en je bewust van de verhoudingen. Op onze walpassen zijn de functies aan boord vermeld: JW is "capitain", P is "tourist". Zo, nu weten we tenminste hoe het hier werkt.
Het werkt hier ook een beetje met corruptie. Noem het vooral niet zo, want dan heb je de poppen aan het dansen. Maar de vraag naar de hoeveelheid alcohol en sigaretten aan boord, wordt uitsluitend gesteld met het oog op eigen gewin van “bakshish”. Dus je geeft de gewichtige man een pakje Marlboro en vermeldt er nadrukkelijk bij dat het bedoeld is als teken van appreciatie. Het is een spel, je kunt je erover opwinden maar dat heeft geen zin al is het natuurlijk irritant dat zo’n vent al een plastic tasje bij zich heeft om de buit in af te voeren.
FOTO
1+2
De medina, de traditionele Arabische wijk met haar nauwe kronkelende straatjes, is buitengewoon kleurrijk. We dwalen er eindeloos rond zonder er gauw genoeg van te krijgen.
FOTO 3 In de soukh (markt) zijn de producten verser dan we ooit hebben gezien. Wat een prachtig vlees, de groente is kunstig geëtaleerd en wat een schitterende vis. Naast het bekende assortiment sardines en dorades ook complete zwaardvissen en haaien… De prijzen zijn belachelijk laag naar onze maatstaven; de prachtigste tonijnmoten kosten slechts 4 euro per kilo. Ook de rijke uitstallingen van kruiden, olijven in allerlei marinades en de hoog opgestapelde kleverige zoetigheden zijn onweerstaanbaar.
Asilah
Slechts 28 mijl verderop maar een verademing na de drukte van Tanger; in Asilah komen we tot rust en hebben we de gelegenheid om alle indrukken van de grote stad te verwerken.
FOTO
4+5
De gendarme die ons
stond op te wachten vroeg meteen: "Witte Raaf?" Oui monsieur. Meteen met scheepspapieren en paspoorten naar het kantoor, hij kijkt ze maar nauwelijks in want hij heeft uit Tanger een fax ontvangen met alle gegevens.
Buitengewoon vriendelijke mensen, behulpzaam, er is water noch elektriciteit, geen diesel ook maar hij regelt dat voor ons. Dat betekent dat een hulpje van de haven, manus-van-alles met handkar waarin onze jerrycans (55 l incl. die van 15 van de Zweedse buren) plus 3x 30 l van de politieman, met ons naar het benzinestation gaat. Het bordje aan de pomp “Verboden jerrycans te vullen” wordt door niemand opgemerkt, ook niet door de pompbediende en zo is het snel voor mekaar.

We zitten middenin de ramadan. Dan zijn alle restaurants en koffiehuizen dicht tot zonsondergang, en in de dorpen zijn ook de meeste winkels gesloten. Degenen die niet werken hangen wat rond tussen de gebedsronden in, want vijf keer per dag worden de islamieten door een zeurderig-zangerige Arabische stem via een luidspreker opgeroepen om naar de moskee te gaan voor een gebed. Maar 's avonds is het gezellig druk op straat. 
De Marokkanen vinden het leuk om met andere culturen in contact te komen, maar ze hebben er niet vaak de kans toe. Het gebeurt ons dus regelmatig dat ze beleefd vragen of we met hen van gedachten willen wisselen. Veel jongeren die een winkeltje drijven, beschikken over taalgidsjes met standaard zinnetjes, en dan willen ze ook graag de uitspraak met je oefenen.
Gastvrijheid kent geen grenzen; we vroegen zo iemand of ie een goed restaurantje wist, werden we meteen bij hem thuis uitgenodigd!
Mehdia
De pilot raadt af deze haven bij nacht aan te lopen maar we zijn eigenwijs. Tenslotte staan er een hoop lichtenlijnen, bovendien beschikken we over radar. En het is ook nog precies hoogwater.
Maar de karakters van de havenlichten kloppen niet en wat erger is: de lichtenlijnen zijn grotendeels onvindbaar. Ook waren de zandbanken aan het wandelen gegaan. Gelukkig werden we allervriendelijkst via VHF (in het Frans) binnengeloodst door een radarwaarnemer van de pilotage. Afgemeerd langszij de Gendarmerie Royale; kunnen ze ons mooi in de gaten houden terwijl ze ons op hun beurt weer bewaking geven. De formaliteiten waren wederom uitputtend, maar we hebben de indruk dat ze gewoon even een gesprekje met je willen hebben om te ontdekken wat voor vlees ze in de kuip hebben. Overigens van vrouw-onvriendelijkheid ook hier geen spoor.

Op de vismarkt zien we naast een zwaardvis van twee meter
FOTO 6 een zeeduivel liggen die meer ons formaat is, dus 's avonds is het weer smikkelen.

Zoals alle dorpen is ook Mehdia in tweeën gesplitst: een luxueuze wijk voor de rijken (een van de huizen heet “Villa Pays-Bas”) en een kasbah voor het gewone volk. Ongeplaveide zanderige straten met aan beide kanten fruitkramen en broodverkopers, alles gebeurt in de open lucht. Het is ’s avonds een drukte van belang, ook in de vele cafés waar de mannen aan de koffie zitten. We kwamen er onmiddellijk aan de praat met twee vissers, die ons later per Mercedes terug naar de boot brachten. Je voelt je welkom, ze geven je allemaal een hand en toen we wegvoeren werd er op alle vissersschepen enthousiast naar ons gezwaaid.

Vorige      Volgende