Marokko: "from Casablanca going south"

Casablanca
Hoewel Casablanca dankzij Humphrey Bogart een magische klank heeft, viel de stad ons nogal tegen. Agressieve sfeer, veel bedelaars en gekken, een poging tot zakkenrollen maar dat hadden we ogenblikkelijk in de smiezen, een ordinaire straatruzie die op het punt stond in een gevecht te ontaarden, en tot slot waren we getuige van een meningsverschil in de bus waarbij de kaartjesverkoopster en een passagier elkaar in de haren vlogen. 
Jammer want het is een mooie stad met brede lanen omzoomd door terrassen in de schaduw van de palmen, de grootste moskee buiten de Arabische wereld en een gezellige drukke soukh. 
Omdat de jachthaven van Casablanca gesloten is (al enkele jaren) lag de boot 25 km noordelijker in Mohammedia. Daar hadden we te maken met een havenmeester die elke dag even boodschappen kwam doen. Bij aankomst was hij nog blij met sigaretten, maar de tweede dag dacht hij al een fles whisky te scoren (mislukt). 
Toch kwamen we na vertrek uit Mohammedia wegens gebrek aan wind alsnog per boot terecht in Casablanca. We mochten in de eerste haven  ankeren met uitzicht op een schroothoop van coasters die ze gewoon binnen de pieren aan de grond hebben gezet. 

Anti-terroristentarief
Nog zo'n ongezellige haven was Jorf Lasfar. Deze industriehaven moesten we wel aanlopen i.v.m. (eindelijk eens) veel wind. Hier werden we geconfronteerd met “ISPS-tarief” t.w.v. 90 euro als bijdrage in kosten die worden gemaakt om terrorisme in havens tegen te gaan! Een nieuwe maatregel die recent van toepassing is geworden op alle schepen, geen uitzonderingen. Gelukkig hoefden we na veel soebatten de toeslag niet te betalen.

El Jadida
Een gezellige haven waar we buitengewoon hartelijk werden ontvangen. Fluks onze fietsjes uitgepakt en achter Ahmed (manus-van-alles) aan dwars door de vanwege het ophanden zijnde Suikerfeest extreem drukke soukh en de medina waar de straten voornamelijk uit kuilen bestaan; een afspraak gemaakt bij de kapper (zijn neef) en naar de supermarkt. ’s Avonds stond de chef van de havenmeester voor de deur met de botte mededeling dat hij cadeaus kwam halen, maar Ahmed had ons gewaarschuwd dus: korte metten gemaakt.

De naam El Jadida betekent: de nieuwe stad.Maar het is ook een mooie stad, althans de Portugese fortificatie is inderdaad prachtig; een complete stad inclusief een eeuwenoude ondergrondse drinkwateropslag, die decor is geweest in een aantal speelfilms. FOTO 1
In El Jadida beleefden we het einde van de ramadan, het is feest en dat houdt in: eten. Veel eten. Veel kleverige zoetigheid die overigens heerlijk is, en het klapstuk is couscous. In ons geval werd deze bereid door Ahmeds moeder en hij smaakte heel anders (en veel lekkerder) dan de couscous die we tot nu toe hadden geproefd.

Met de bus naar Marrakesj
“Take the train from Casablanca going south” (Marrakesh Express, CS&N 1969).
Dat deden de hippies 35 jaar geleden, maar we hebben die fase achter ons en namen de bus vanuit El Jadida. Vier uur heen en vier uur terug (7 euro pp vv), niet duur, niet erg comfortabel maar het reisdoel is het ongemak beslist waard. Ook leuk om eens wat binnenland te zien na al die zee: veel stenen op kale bruine bergen en kale bruine vlakten; enkele olijfboomgaardjes en hagen van schijfcactussen.
FOTO 2
“Colored cottons hang in the air, charming cobras in the square, striped djellebas we can wear at home...” het is er nog.
Marrakesj (spreek uit: Umrosj) is een Berber-stad, en dat zie je aan het kleurenpalet van warm geel, diep oranje en rood en ook veel indigo
FOTO 3 . De soukh is enorm, een soort warenhuis maar dan alles gelijkvloers en bruisend met couleur locale. FOTO 7
In Marrakesj is buitengewoon veel te zien en wij hebben (nadat we de nepgidsen hadden afgeschud) via het Bureau de Tourisme een gids gekregen die ons voor 15 euro ruim vier uur heeft rondgesleept. Een absolute aanrader. Op deze manier hebben we veel van de schoonheid van Marrakesj kunnen zien, voelen en proeven
FOTO 4+5+6: tuinen, paleizen (inclusief een glimp van dat van Yves St.Laurent), mooie straatjes FOTO 8 , stank en herrie. Het drukke verkeer bestaat uit busjes, auto’s, (brom)fietsen, voetgangers, handkarren en ezels. Vervoer per gedeukte taxi is supergoedkoop en ze rijden af en aan.  

Bijna gestrand
De Oualidia Lagune (wat een prachtige naam!) ligt op 45 mijl afstand van El Jadida, dus als je zoals wij vanwege gebrek aan wind genoodzaakt bent te motoren, is dit volgens de Imray pilot een goede plek (4-5 meter water bij LLWS) om je anker te laten vallen. Misschien was dat 2000 nog waar, maar nu in elk geval niet. Bij rustig weer aangelopen en halftij dus alles volgens het boekje, maar zodanig aan de grond gezeten dat de boot 30 tot 40 graden slagzij maakte. Er stond niet meer dan 1,60 meter water!! Gelukkig draaide de boeg nog net op tijd in de juiste richting, volle porrie en kantje-boord kwamen we weg. Niks Blue Lagoon experience, niks paradijs. Wegwezen en wegblijven!


Safi

Dus door naar Safi 30 mijl verderop. Gelukkig kwam er wind en kon er worden gezeild, een kleine troost na de akelige ervaring in de lagune. Maar de grootste troost is dat de boot niet beschadigd is. Had makkelijk gekund.
Safi is ook een industriehaven, je ligt er niet gezellig maar de vissershaven ligt er vlak naast. Daar wordt de vis op de kade verhandeld. We werden opgehaald door een visser, die ons vervolgens een kilo sardines verkocht voor wel 1 euro. In grof zeezout en dan op de bbq... Safi is het Mekka van de sardines, ze worden aangevoerd op de koude golfstroom die precies hier de kust raakt. De vissers in de kleine houten bootjes roosteren ze rond lunchtijd zelfs midden op zee.
 

Essouira

FOTO 10+11 Gezellig drukke vissershaven en een mooie stad waar veel te zien is (dus helaas zien we hier – voor het eerst eigenlijk – ook nogal wat Europeanen). Je kunt er mooie dingen kopen: keramiek en houtsnijwerk, smaakvol en goedkoop.
We konden afmeren aan een drijvende steiger en er zijn zelfs bolders op strategische plaatsen! Havengeld 4,50 euro per nacht. Geen ISPS want een vissershaven. De vis wordt op de kade verhandeld en kost ook hier een grijpstuiver. Voor de overige boodschappen verlaten we ons op de medina: groente, fruit, alles is even vers. Ook kopen we daar voor 10 cent braaf ons dagelijkse bosje pepermuntblad voor de “Marokkaanse whisky” (pepermuntthee met veel suiker).


De tegenstelling tussen het bruisende leven aan wal en de soms intense saaiheid op zee (als er weer eens geen wind is) is enorm.
FOTO 12

Vorige      Volgende