Aankomst op de Canarische eilanden

Uitgezwaaid door de vissers in Essaouira (Marokko FOTO 1 ), begonnen we aan onze eerste wat langere trip: de oversteek naar Lanzarote. Een mooie zeiltocht met de eerste nacht een schitterende zonsondergang FOTO 2. 255 mijl verder en 46 uur later viel het anker in de beschutte baai van Puerto de Naos (Arrecife).
Wat een verschil met Marokko! De stilte! (En dat terwijl Spanjaarden behoorlijk drukke praters zijn.) Nu pas beseften we hoe druk het op de Marokkaanse kades was, de bezige vissers, de vismarkt, en we misten het meteen. Heel leuk was dat er meteen allerlei dinghies op ons af kwamen, want yachties zijn een nieuwsgierig soort en dol op social talk. We werden ogenblikkelijk uitgenodigd op een Noorse catamaran en vonden het een bijzondere gewaarwording om aan boord eens de benen te kunnen strekken (het ding is 35 voet breed). 
Moesten we alweer wennen aan het gedoe met ankeren en bijboot, de eerste stappen aan wal waren een absolute cultuurschok! Zondag en siësta, maar toch: geen kip op straat, ook geen ezels en handkarren en drommen mensen die overal rondhangen/zitten/liggen en je vriendelijk gedag zeggen. 
Onder het genot van een ijsje op de boulevard hebben we dan ook maar meteen besloten dat we de Carieb nog een jaartje uitstellen, ook al omdat we vinden dat we nog best veel hebben overgeslagen. In ons aangepaste vaarplan is uiteraard Marokko begrepen want de Sahara en het Atlasgebergte lokken, en we piepen even door de Straat van Gibraltar om ook de noordkust van Marokko te zien. Dan via zuid-Spanje/Portugal ons oorspronkelijke vaarplan hervatten, dus alsnog naar Madeira.

Maar eerst de Canarische eilanden. Op Lanzarote hebben we alleen Arrecife vluchtig verkend en daarbij het mooie Graciosa moeten overslaan i.v.m. onbeschutte ankerbaaien bij de heersende windrichting. Maar gelukkig varen we hier nog een paar maanden rond.
Lanzarote is een mooi eiland met diverse natuurgebieden waar je eindeloos kunt wandelen en de bebouwing is er enigszins bijzonder: er mag niet hoger dan drie verdiepingen worden gebouwd. Resultaat is een fleurig geheel van mooie witte huisjes met groene en blauwe kozijnen.
FOTO
3+4

Op Fuerteventura hebben we twee plaatsen aangedaan en besloten dat het een kale zooi is. Van zee gezien zien de bruine bergen er nog aardig uit, zeker als wat wolkjes voor levendigheid in het landschap zorgen
FOTO
5, maar de zonnebrandwalm die opstijgt van de stranden die worden bevolkt door rijen kreeftroze Engelse toeristen, is adembenemend. We wagen ons niet in de buurt maar spelen in plaats daarvan met onze duikspulletjes: de luchtcompressor uit z’n hok gehaald, benzine erin, de luchtflessen er om beurten aan gekoppeld, en een hoop herrie en een uurtje later hebben we twee rijk gevulde duikflessen! Duikuitrusting aan en plons! het heldere water in. Kunnen we meteen zien dat er aan de kiel van Miep niets mankeert, ondanks de harde klappen die we in de Oualidia-lagune in Marokko opliepen.

Op 5 december, Sinterklaasdag, is de middagtemperatuur zoals gebruikelijk 25° maar gecombineerd met grijze wolkenluchten die op z’n minst een herfstig gevoel geven. In de loop van de dag neemt de wind zelfs toe tot 30 knopen. Uiteraard vertrokken met de high aspect fok (#3), maar allengs was het ding veel te veel, dus een rif in het grootzeil, een tweede rif en we zingen toepasselijke Sinterklaasliedjes: “Makker staakt uw wild geraas!” Het helpt niet echt.

Op Gran Canaria worden in Las Palmas onze lijntjes aangepakt door NL-ers die we ook al ontmoetten op Fuerteventura; toen was de borrel bij hen aan boord, dus nu bij ons en wat waren ze verrast dat het dankzij Sint&Piet genaamd Henk&Susan ineens pakjesavond was met kruid- en echte pepernoten, gevulde speculaas, marsepein, chocoladeletters en borstplaat!!!
FOTO
6
In Las Palmas heerst de vertrekkerskoorts. Er wordt druk geproviandeerd en informatie uitgewisseld. We werden aangeklampt door een gestresste Nederlandse overbuurman in een Bavaria 48, die op 1 oktober vanuit Marseille is vertrokken met een hagelnieuw schip en het kersverse idee om een jaartje Atlantic te doen met vrouw en vier kids (4x gameboy van de Sint). Z’n spullen heeft ie zodanig slecht in orde, dat hij aan ons vroeg of we even wat weerkaartjes voor hem konden produceren. Aldus geschiedde, de man wierp er een blik op door zijn yuppenbril en riep: “Morgen om 8 uur vertrekken we!” Terwijl ze net zijn aangekomen uit Madeira. Vanavond nog even gauw zijn computer aan de gang zien te krijgen (een schone taak voor P).
Wat zijn we blij dat we het rustig aan kunnen doen!

Vorige      Volgende