Madeira

Madeira kenmerkt zich door de typisch Portugese atmosfeer. De vriendelijke mensen, de stad waar de straten met precisie zijn besteend met zwart/wit mozaïeken FOTO 1, de azulejo's op de huizen, en overal bomen, planten en een bloemenzee die niet is beperkt tot kniehoogte, en ook niet tot de vele parken en tropische tuinen. Het straatbeeld wordt bepaald door oleanders en bougainvilleas, "vuurbomen" met enorme oranje bloemen en jacaranda’s gehuld in een tere blauw-paarse bloesemwolk. FOTO 2+3
In Spanje en dus op de Canaries zijn de ramblas ruimer, terwijl in Portugal de aandacht meer gericht is op details. Maar klimatologisch en gevoelsmatig horen alle Atlantische eilanden bij elkaar. Ook Madeira is resultaat van vulkanische erupties die 30 tot 35 miljoen jaar geleden plaatsvonden. Meer romantische speculaties beweren dat de Canarische eilanden, de Madeira archipel, de Azoren, de Kaap-Verden, de Caribische eilanden en IJsland de overblijfselen vormen van het 80.000 jaar geleden verdwenen continent Lemurië, dat zich zou hebben uitgestrekt tussen Amerika, Europa en Afrika; waar nu de Atlantische Oceaan is. Het klinkt onwaarschijnlijk, maar deze theorie is gebaseerd op archeologische vondsten van fossiele planten die sinds mensenheugenis niet op aarde hebben bestaan.
Funchal is een aantrekkelijke oude stad die in 2008 haar 500-jarig bestaan viert. Het is de hoofdstad van Madeira, het grootste eiland van de eilandengroep en voor de meeste zeilers die vanuit het noorden komen, een logische stop tussen Portugal en de Canaries. Die arriveren allemaal rond september, dus dan is de kans minimaal dat je 1 van de 10 plaatsen krijgt die voor passanten beschikbaar zijn (2 rijen van 5 dik). Je kunt uitwijken naar de ankerplaats in de voorhaven (veel deining) en als die vol is, mag je ankeren op zee tegen zeeschepentarief. De meesten kiezen voor Porto Santo, ongeveer 40 mijl ten noordoosten van Funchal, en bezoeken Madeira per ferry.
Maar wij zitten in het juiste (rustige) seizoen en liggen dus hartje Funchal aan de kaai
, waar we continu worden verwend met stedelijk schoon. Dit is gewoon onderdeel van het dagelijks leven, neem nou de Toyota-showroom in de oude binnenstad... FOTO 4+5
De Madeiranen hebben trouwens wel heel enge beesten in hun dieet zitten. We bedoelen niet de nationale bacalhau want die is voortreffelijk, maar de espada, een enorme zwarte zeeslang die er zelfs bij de visboer nog heel gemeen uitziet. FOTO 6

Funchal is wel erg toeristisch. Ze worden namelijk met duizenden aangevoerd door enorme cruiseschepen annex drijvende torenflats en de gemiddelde leeftijd ligt niet onder de 50. Gelukkig blijven de meesten in de stad hangen, dus we kunnen rustig wandelen over de levada’s. Dat zijn een soort irrigatiegoten die vanaf de (nattere) noordzijde de bevloeiing van het hele eiland regelen; vandaar dat Madeira zo groen is bij zo weinig neerslag. De totale lengte bedraagt ongeveer 1000 km en ze voeren soms langs steile afgronden.
We hebben ook weer een dag een autootje gehuurd en over het eiland gecrosst. Veel steile kliffen, nauwe en diepe dalen (een beetje benauwd), en groen, groen en groen.
FOTO
7-12 Eerlijk gezegd vinden we het een beetje eentonig in vergelijking met sommige Canarische eilanden die behalve groen ook vulkaanlandschappen hebben en stranden. Er zijn wel heel veel bloemen (maar weer nauwelijks palmen en cactussen), maar wat we het meeste missen is de levendigheid op straat. De Madeiraan is aan het werk op het land (onzichtbaar vanaf de weg), je ziet wel zo nu en dan een vrouwtje met een grote baal bladeren en takken op haar hoofd, of wat bejaarden op een bankje, maar dat is het dan. Minder café’s, minder bedrijvigheid, en soms is het onduidelijk waar de dorpskern is (als die er is).

Vorige      Volgende