Dominica voelt als thuis

     

We zijn weer op de terugweg naar huis en onze thuisreis begon toepasselijk met Dominica, dat al een beetje aanvoelt als thuis. Wat een verschil met Guadeloupe! We werden direct verwelkomd als oude vrienden. De vuilnisman komt elke morgen op een surfplank langs peddelen en vroeg waar we waren geweest, waarop JW zei: “Guadeloupe, but it is not as nice as Dominica, too many white people probably on holiday”. Zijn antwoord: “Yeah, but if you look in their eyes they are still working”. Een messcherpe observatie.

We vielen met onze neus in de boter van de opening van Carnival, dat over twee weken is. Je kunt blijkbaar niet vroeg genoeg beginnen met feesten! Een parade door het dorp aangevoerd door diverse sponsorwagens met het lokale biermerk Kubuli voorop. De hoofdact werd ingevuld door de Africulture Walkers, steltlopers dus. Ze gaven een fantastische show met hun soepele bewegingen, dansen en springen en omdat het zo natuurlijk onnatuurlijk is zag het er bijzonder en ook een beetje eng uit. Tot slot was er een enorme truck met knalharde muziek. De band was onvermoeibaar en het publiek werd doorlopend opgezweept en aangemoedigd. Iedereen danste mee, nou ja JW niet want die moest natuurlijk P’s tas vasthouden. Beleef het mee en bekijk het filmpje.
Film opening Carnival Dominica (9,57 Mb)

We zijn inmiddels helemaal verslingerd aan Dominica en huurden weer een jeepje. Werden behandeld als vaste klanten dus korting èn profiel op de banden. Eerst de kustweg naar het uiterste noorden, grillig met scherpe en steile bochten waar je beslist moet toeteren. De baai van Tanetane is adembenemend mooi en een goede reden om even te stoppen, te kijken naar de bezige vissers en een praatje te maken.

Het is opmerkelijk dat je aan iemand zoals Jerryl, die met twee afgezette benen in een rolstoel zit, gewoon kunt vragen wat er met hem aan de hand is. Waarschijnlijk vinden ze het erger als je het niet vraagt, want human interest wordt zeer gewaardeerd. Dominicanen zijn uiterst communicatief. Waar je ook gaat, ze spreken je aan, vragen waar je vandaan komt en wat je van hun land vindt en vertellen dan trots over al het goede van Dominica. De onbedorven natuur, de vruchtbare grond, het klimaat; dit land brengt gezonde mensen voort, en het bewijs daarvan zijn de vele “centenarians”. De oudste Dominicaan stierf onlangs op 132-jarige leeftijd en de oudste nu in leven is 127. De overheid betaalt alles voor hen, zelfs hun rekening bij de “supermarkt”, dus het is geen probleem om zo oud te worden. Tanetane heeft twee inwoners van over de honderd, en het naburige Cocoyer heeft zelfs met slechts 25 inwoners een honderdjarige in de gelederen. Ze komen hun huis niet uit maar de buren zorgen dat het hun aan niets ontbreekt, vertelde de eigenaresse van de winkel in Tanetane.

Vervolgens reden we ongeveer dwars door de krater van Cold Soufrière, die geen hitte afgeeft maar wel zwavelbubbels zoals jullie kunnen zien maar niet ruiken.
Film zwavelbubbels Cold Soufrière (3,56 Mb)
Deze vulkaan wordt zwaar in de gaten gehouden want hij staat op de nominatie van weer actief worden.

Aan de noordoostkust bezochten we een filmlocatie van Pirates of the Caribbean waar indertijd de stormscènes zijn opgenomen. Het is grappig de afwisseling te zien tussen baaien waar de zee verward in stuk slaat, en baaien waar de zee zachtjes kabbelt langs het strand.

Terug via het indianenreservaat en slingerdeslinger door het regenwoud langs allerlei pittoreske huisjes en hutjes. en We sloten de dag af met Mero beach waar het gezellig limen is met de locals die ons meteen herkenden – bijvoorbeeld de rastaman met z’n mooie kapsel waarvan de cultivering hem vijftien jaar heeft gekost. En de dominospelers; gewikkeld in een verhit spel waarbij de stenen met grote armgebaren met een klap op tafel worden gesmeten, pokerfaces, de mannen hebben plezier. En wij ook.

We zorgden er deze keer wel voor dat we voor zonsondergang thuis waren. Het onvermijdelijke is namelijk gebeurd: Rita is in het water gevallen, precies op de dag voor dit uitstapje. We zaten ’s avonds binnen (!) te eten want het was nogal fris (26°) en opeens kwam ze heel timide aan sluipen, kleddernat. De katten waren als dollen aan het rennen en springen geweest aan dek, en kennelijk heeft ze daarbij een onverwachte schuiver gemaakt. Nu hebben de poesjes wel zwem- en klimtraining gehad, maar met ons erbij en overdag is dat iets heel anders dan zonder hulp in het pikdonker. Bonkend hartje, ze was zich wild geschrokken en ook Roberta was zwaar gestresst door het gebeurde. Misschien dat ze zich realiseerden dat het ook slechter had kunnen aflopen? We hopen dat ze vanaf nu wat minder onbezonnen spelen, maar daar lijkt weinig kans op te zijn als we Wodan en Donar zo boven onze hoofden bezig horen op de bimini, die ze gebruiken als trampoline.

Hoogste tijd om dit vulkanische gebied weer te verlaten want ons tafelzilver begint behoorlijk aan te slaan. En Suriname roept!

 

       Vorige      Volgende