tumblr visitor stats

St.Maarten en terug in thuiswateren

  /

Om de makelaar tijd te geven om kopers op Miep af te sturen, bleven we even hangen op Sint Maarten/ St.Martin. Met enige tegenzin, want dit droge eiland heeft onze liefde niet. “The Friendly Island” wordt het genoemd en inderdaad ligt het niet aan de mensen; die zijn ontzettend aardig. Maar wat ons betreft hééft het gewoon niks! Het is maar heel incidenteel dat je iets tegenkomt van lokale sfeer en de locals die er zijn, zijn er meestal niet eens geboren, hetgeen niet bijdraagt aan een consistent geheel.
Het gebrek aan samenhang wordt onderstreept door het feit dat dit kleine eiland ook nog eens in tweeën is gedeeld. De beide “landen” hebben een soort haat-liefde-verhouding, waarbij afgunst (de Fransen hebben het grootste deel maar de Nederlanders hebben het internationale vliegveld, de grootste toeristenindustrie, de beste/duurste faciliteiten voor jachten en de grootste cruiseschipterminal plus faciliteiten) en samenwerking elkaar afwisselen. Iedereen huppelt frank en vrij heen en weer over de grens om het beste van twee werelden voor zich te verenigen: boodschappen doen aan de NL kant is lucratief, vooral drank en sigaretten, maar Franse kazen, stokbrood en pâtisserie zijn op hun beurt weer gewild bij de bewoners van de NL kant.

Ondanks de goede kanten (de lagoon is een uitstekende ankerbaai omgeven door gezellige bars met gratis WiFi) kan wat ons betreft St.Maarten over één kam worden geschoren met alle eilanden in de buurt. Ze missen de sfeer die de eilanden ten zuiden van Guadeloupe voor ons zo aantrekkelijk maakt: de levendigheid en vooral het feit dat de mensen daar graag communiceren; ze willen hun geluk met je delen en zijn tevens buitengewoon geïnteresseerd in andere mensen. En dieren, want ze vragen zelfs hoe het gaat met de poesjes!
Kortom, we waren blij toen zich opeens een “weatherwindow” voordeed en we met een mooie smoes konden afzeilen. Mooie wind en rustige zee, ruim bezeild en St.Kitts verwelkomde ons met een schitterende regenboog. Toch maar doorgevaren naar Nevis (elk mijltje bij daglicht en met gunstige wind moet je pakken, toch!) en na 70 mijl ontving Nevis ons met buiig weer en illustere buren: o.a. de Stars & Stripes waarin Dennis Conner indertijd zegevierde.

Zeilend onderlangs Montserrat beseften we wat een impact een vulkanische uitbarsting heeft op een bevolking. Niet direct Pompeï, maar het grootste deel van het eiland bedolven onder skipistes van lava, ontoegankelijk en ook verboden toegang behalve voor ramptoerisme. In het getroffen gebied is wat bebouwing verschenen: een toeristen-informatiecentrum en wat logeergebouwen, en een helicopter vloog af en aan voor halen en brengen van de dragers van economische influx. Het ding is nog steeds actief, twee jaar geleden veegden we dagelijks as van dek terwijl we nota bene helemaal op Martinique lagen, en hij lijkt op het punt om nog eens een poepie te laten ruiken. De zwavelstank en de benauwende druk op de longen deed ons snel doorvaren om na 76 mijl en alweer een voorspoedige overtocht te ankeren in Guadeloupe, waar de berghellingen tenminste fris groen zijn.

Op de derde dag arriveerden we na een aangename 40 mijltjes ’s middags in Dominica en wat ons betreft houdt de wereld hier voortaan op en hoeven we nooit meer noordelijker te zeilen. Een rustige gedachte. Thuiswateren. Geïllustreerd door de boatboys (eigenlijk is dat geen goede benaming want ze zijn gediplomeerde gidsen) die ons groetten bij invaren, maar zich niet aanboden voor business???!! Ze schieten niet onder elkaars duiven en wij zijn vrienden van Fire. Fire was gewaarschuwd door z’n collega’s en kwam aangesneld toen we juist aan de avondmaaltijd zaten; godzijdank spinazieomelet met gebakken aardappels en sla (Fire is rasta en dus vegetariër), zodat we zonder schroom een bordje konden bijzetten. Dat is het leuke van Dominica: spontaniteit en gezellig bijkletsen onder de rook van marihuanasigaretjes (waarvoor wij vloeitjes leveren, want verkoop van sigarettenpapier is hier verboden!!). En de volgende dag liet Fire een reusachtige steak van blauwe marlijn bij ons bezorgen waar we twee dagen van hebben gesmuld. Dominica is het trouwens het enige eiland waar ook het water gratis aan boord wordt gebracht, want in een malse bui vingen we ruim 100 liter op en toen waren de tanks precies vol.

Maar bij vertrek uit Dominica laadde de dynamo opeens niet meer en ook wilde de motor niet meer starten. Gelukkig hadden we juist kennis gemaakt met Nina en Lennert, die… electriciën is en bovendien zo aardig was om ons uit de brand te helpen. Klinkt alsof het een makkie was, maar hij heeft menig zweetdruppeltje geplengd. We waren dolblij met Lennerts hulp want met een onbetrouwbare motor als er geen wind is ben je niet blij. Na een paar gezellige dagen zwaaiden we onze redders uit... en vervolgens startte de motor WEER niet. JW zag al diverse rampscenario’s voor zich maar P had goed opgelet toen Lennert aan het werk was en kreeg de motor weer aan de praat. JW was apetrots!

Zo belandden we op Martinique in het typisch Frans-Caribische Case-Pilote bij de hoofddealer van Volvo Penta in de Carieb, die ons vorig jaar na alle beroerde ervaringen en fouten van VolvoPenta-zijde had beloofd ons “de volgende keer heel veel service te verlenen”. Dat was dus nu. Jammer genoeg waren “alle monteurs” (twee man) juist een grote klus aan het doen op St.Barth. De VolvoPenta-baas heeft toch maar aan wat touwtjes getrokken en zo kwam Philippe, een local die hem wel vaker uit de brand helpt. Na elf uur werk verdeeld over drie dagen waren we vrienden en de avond voor we vertrokken bracht hij zijn vrouw mee met de belofte snel vakantie te komen vieren in Suriname.

En intussen waardeerden we de haven van Case-Pilote meer en meer; wat ons betreft de “parallelhaven” van Port-en-Bessin, onze favoriete haven van jaren geleden in Normandië volop vissersactiviteiten, en die heb je hier net zo. Kleine vissers, grote vissers, snappers en blauwe marlijnen. De VolvoPenta-baas was bang dat de vissers niet zouden pikken dat we dagenlang in hun haven lagen, maar niets was minder waar. Stroom en niet de juiste stekker? Snoeren werden onmiddellijk ontrold. Water? Tuurlijk, hier is de slang. Een beetje belangstelling tonen voor hun bedrijf hoort er uiteraard bij en ze vinden het leuk om te babbelen, want ze zien hier nooit toeristen. Helaas duurt het niet lang meer met de ontspannen lokale sfeer want over een jaar of twee, drie komt hier een… marina! Compleet met shopping mall met restaurants, bars en souvenirwinkels. En ATM’s en WiFi, want van dat soort moderne gemakken zijn we daar nu nog even verstoken.

       Vorige      Volgende