tumblr visitor stats

Terug in Suriname - en in het ziekenhuis

 /

Onze thuisreis vanuit Trinidad verliep vlekkeloos. Petra en Dick (Sally Lightfoot) waren zo aardig om ons naar het vliegveld te brengen; afstand 30 km maar in de spits betekent dat 2 uur rijden. Het vliegtuig was niet te laat maar te vroeg, onze buurman Gerben had er blijkbaar alles voor over om ons als eerste te verwelkomen dus zat klaar in het vliegtuig (komende van Curaçao), en onze achterbuurman kwam ons van Zanderij afhalen. En na enkele ijskoude welkom-thuis-rumcola’s genoten we van een heerlijke nachtrust inclusief airco in ons king-size bed (onze dubbele kooi aan boord is precies 117 cm breed en dat is niet veel in de hitte).

We moesten direct flink aan de slag in huis en tuin, al had Viviane zich er op de dag van onze thuiskomst al het schompes aan gewerkt met vier man/vrouw. Maar vier maanden afwezigheid wreekt zich in de tropen met meeldauw overal, en een hogedrukspuit is een onontbeerlijk instrument; benevens natuurlijk vele emmers met zeepsop en chloor.
Buurtbewoners wandelden intussen allemaal nieuwsgierig langs en één hindoestaanse dame trok meteen de stoute schoenen aan. Voor haar zuster die zoekende is. JW begreep absoluut niet waar het over ging maar P had het meteen in de smiezen: we werden gepolst als relatiebemiddelaars. “Maar wel iemand van uw ras.” Hindoestaanse mannen “rammelen” hun vrouw en bakra’s doen dat niet en ze lopen ook niet weg, vandaar.

Buiten onze inhaalslag qua werk aan huis en tuin hadden we ook een inhaalslag qua sociale contacten. Met de familie van Kaka gingen we een dagje relaxen aan de Surinamerivier in Babunhol in het binnenland. Een van Kaka’s broers heeft een klein busje waar hij wel 9 mensen in wist te proppen, benevens pannen vol eten. Wij kregen drie man achterin (niet de kleinsten) en in aanvulling op onze koelbox nog twee koelboxen en tassen en zakken vol noodzakelijke attributen zoals hangmatten en snacks.
Zoals gewoonlijk reden we ruim een uur later weg dan gepland en het is een lange rit: anderhalf uur zoeven over keurig asfalt, maar Surinamers zien dat anders.

Drie jaar geleden was het nog een rampzalige tocht over een onvoorstelbaar slechte bauxietweg en dat vergeten ze niet, dus stopten we onderweg voor een ijskoude rumcola.
Bij aankomst om half 11 werd er zoals het hoort onmiddellijk gegeten: moksi alesi met kip en “peper en zuur”. ’s Middags stond er rijst met bruine bonen en kip (en peper en zuur) op het menu en dit alles continu (zoals het hoort) overgoten met rumcola. Tussendoor werd er “gezwommen” in de Surinamerivier. Surinaams zwemmen is een beetje hangen in het water en veel babbelen. Reuze gezellig maar het heeft niets te maken met sportieve activiteit, tenzij het de zwemmarathon betreft.

Voor de jaarlijkse zwemmarathon werd de zeilvereniging gevraagd boten in te zetten om de zwemmers te begeleiden. We waren met z’n zessen en in Nederland zou dat aantal worden verdeeld over twee boten. Maar in Suriname is het devies: hoe meer mensen hoe meer vreugd, en zo scheepten we met z’n allen in op de boot van Kurt, een stokoude Beneteau van 28 voet. Sponsor Staatsolie verstrekte T-shirts en safaripetten en per boot 20 liter brandstof, die de heren natuurlijk in hun auto’s gooiden. We kregen zakjes drinkwater mee om onderweg uit te delen aan de zwemmers, want het is een heel eind zwemmen van Domburg naar Paramaribo: 18 km. Met stroom mee, maar toch, en de snelste (een jongen van 15) deed er 2 uur 28 minuten en 11 seconden over. Zelf kwamen we natuurlijk ook niets tekort want in Suriname op stap gaan betekent: eten mee en gevulde koelboxen. Het was een zeer gezellige dag.

Ook zeilden we in clubverband met een onlangs te water gelaten Chuck Payne 24, een zelfbouwproject in glasvezel/polyester waaraan de eigenaar 30 jaar heeft gewerkt. De boot is een snoepje en verbazend strak, zeker de verkrijgbaarheid van goede bouwmaterialen in aanmerking genomen.
De zeilvereniging is momenteel nogal actief en als er wat te doen is zijn we van de partij; binnen 4 weken gingen we twee keer zeilen en hadden een bijeenkomst bij ons thuis en eentje bij Kurt. Op zie je zijn boot op de achtergrond want die ligt voor zijn huis. En zo zijn we een flink stel goede vrienden rijker!

Het gebeurt niet elke dag dat je in het ziekenhuis ligt maar het overkwam JW, omdat hij moest worden geopereerd vanwege een hernia, veroorzaakt door een cyste in z'n wervelkolom. In Nederland zijn daar wachtlijsten voor van minstens 6 maanden en dat was het argument (en niet de veel geringere kosten!) waarmee JW’s neurochirurg de Nederlandse zorgverzekeraar wist te overtuigen dat het beter hier kon worden gedaan. Op zich een avontuur, in een Surinaams ziekenhuis, want rijst/kip en een broodje bakkeljauw of zout vlees is natuurlijk wel exotisch op je ziekbed. Maar het avontuur betekende ook gelazer en dat begon al bij de opname, waar JW om 9 uur aanwezig moest zijn, maar het was niet voor 6 uur ’s middags dat er eindelijk een bed voor hem beschikbaar was... Zodat P die nacht droomde dat de operatie werd uitgevoerd in een bezemkast en OP DE GROND wegens gebrek aan bedden.

Toch is de algemene conclusie dat de gezondheidszorg in Suriname op een verrassend hoog peil staat. Zowel de huisarts die de juiste actie nam en JW direct doorverwees naar de juiste specialist, de toegankelijkheid en de bekwaamheid van de neurochirurg en de anaesthesist, het verplegend personeel, allen zijn professioneel en vooral uiterst vriendelijk. De grootste bottleneck is geld. De accommodatie is behoorlijk armoedig, de organisatie en communicatie is uiterst gebrekkig. Maar als je je realiseert dat de uitbetaling van het vakantiegeld van het personeel van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo groot nieuws was in de kranten, is het duidelijk dat er onvoldoende middelen zijn om een en ander te perfectioneren.
In een ziekenhuis liggen is natuurlijk nooit een lolletje en je hebt voldoende tijd om op alle slakken zout te leggen. Dat je tijdens het bezoekuur plotseling geconfronteerd wordt met 10 bezoekers voor je buurman die hem komen insmeren met allerhande bosmedicijnen en dat er bovendien een EBG-dominee ter plekke een kerkdienst houdt, hoort er in Suriname gewoon bij. Als je opgenomen wordt krijg je 2 bezoekerspasjes, dus hoe ze het een en ander georganiseerd hebben? Elk bed op de klasse was voorzien van tv, maar geen koptelefoon. Dus als je buurman naar een Bollywoodfilm kijkt en jij wilt rustig lezen…
JW’s herstel verliep vlotter dan de opname en inmiddels is hij weer thuis en enigszins mobiel.

       Vorige      Volgende