tumblr visitor stats

Witte Raaf in de Bequia Easter Regatta

 

Op de valreep van ons geplande vertrek uit Trinidad verstuikte P haar enkel, waardoor we waren genoodzaakt nog twee weken te blijven liggen. “The Big Leap” zoals al die bange Amerikanen het traject Trinidad-Grenada noemen is altijd een vervelende trip, hoog aan een stevige wind in een kloterige chop. Maar we hadden relatief aardig weer en P hoefde niet al te vaak naar de mast, al was het toch wel een slijtageslag. Dus de enkel nog maar een weekje rust gegeven in St.George, Grenada, aan de steiger bij de zeilvereniging, een buitengewoon gezellige plek.

Van Grenada naar Bequia zeilden we in twee heerlijke etappes. Ja jullie lezen het goed, het waren fan-tas-ti-sche zeildagen! We hadden geluk met de wind en Miep gaf zelfs enkele veel grotere boten en catamarans het nakijken! Het leukste kwam aan het eind, toen we sportief Admiral's Bay in kruisten (iedereen haalt daar de zeilen neer en legt de laatste paar mijl af op de motor). Lekker een beetje werken en een goeie oefening voor de aankomende regatta. De officiële regattafotograaf stond op de uitkijk en vond het blijkbaar zo'n spectaculair gezicht dat hij speciaal voor ons uitrukte! We zijn wel gewend dat mensen hun fototoestel voor de dag halen als ze Witte Raaf in beeld krijgen, maar dit was extra leuk. We spraken met hem af dat hij tijdens de komende regatta vooral foto’s zou maken van Miep samen met andere boten, en hij heeft zich bijzonder uitgesloofd en werkelijk magnifieke platen gemaakt.

Toen kwam de Bequia Easter Regatta. 14 boten in onze klasse met soms de meest onwaarschijnlijke handicaps.

Zo moesten wij per uur 3 minuten sneller zijn dan een moderne schoener van 50 voet, en 2 minuten winnen op een FF – een racer die rondjes om ons heen vaart. Gelukkig dat we groot Frans plastic makkelijk achter ons laten! en Onze vriend Toko, eigenaar van onze favoriete pub was tacticus en zijn telefoon ging om de haverklap (“Eine kleine Nachtmusik”) want zijn vele vrienden hielden de stroming en windschiftingen vanaf de wal in de gaten. Toch verliep de eerste dag niet foutloos, wat ons opbrak voor een overall-prijs.

De tweede dag is de belangrijkste wedstrijd: een rondje om het eiland, te beginnen met een zwaar kruisrak om Bequia Head (de noordkaap). De eilandbewoners zijn meer geïnteresseerd in de traditionele double enders, die overigens een Le Mans-start hebben vanaf het strand; maar zodra er een local aan boord van een jacht zit is de bewuste boot opeens een beroemdheid. Radio Bequia volgde de Round Bequia Race live en kraaide het uit in de ether: “Toko is in front!”

Ook onze collega’s waren enthousiast: “You guys rocked!” En inderdaad: first in! Toko was uitgelaten als een kind, en wij ook omdat we zelfs een Bénéteau 47.3 en een Jeanneau 45.2 op line honours versloegen. De eerste prijs bleek een handheld GPS te zijn, en die hadden we juist nodig voor de rally's in Suriname.

De derde dag is lay-day voor de jachten en alleen de traditionele boten zeilen. En worden daarna op het strand gesleept zodat iedereen ze kan bewonderen. en

Op de laatste dag haalden we alles uit de kast; letterlijk. Het anker met 50 meter ketting lag de hele tijd al op de bodem van de baai en nu hadden we bovendien alle zware dingen uit voor- en achteronder in de salon gestouwd: voorzeilen, luchtcompressor, reserve-anker met ketting en lijn en het 6-persoons monsterlijk zware reddingvlot.

Goede start, goed gezeild en , maar helaas bij de finish waanzinnige pech met wegvallende en ernstig schiftende wind. Dit kostte ons zeker 3 minuten want we moesten 2x extra overstag met nul wind. Onze opponenten, van wie we dachten dat we die al hoog en breed hadden verslagen, profiteerden 5 minuten later van gunstige wind daar waar wij zo hadden liggen dobberen en tobben, en vlogen in 1 klap over de finishlijn. Op seconden kostte ons dat de derde plaats in de wedstrijd en daarmee overall. Een troost is dat we die verloren aan de enige andere mooie boot in onze klasse: Concinnity, een Bermuda 40 centerboard yawl ontworpen door Bill Tripp en gebouwd door Hinckley. Ze doen al jaren mee en vielen nooit in de prijzen, dus we gunnen het hun van harte en trouwens is het ook beter om als nieuwkomer niet meteen met alle prijzen weg te lopen. Vierde van veertien: een resultaat waarmee we dik tevreden zijn, want we hadden in minstens 10 jaar geen wedstrijden meer gezeild met Miep.


Foto's 1, 2, 3, 4, 10, 11 en 12: Kenmore, BequiaPhotoaction
Foto's 5 en 6: Bobby Ward, sy Gr
áinne USA

 

       Vorige      Volgende