tumblr visitor stats

Luilakken op de Surinamerivier en een luiaard die ons uit de slaap hield

  /

Hoogste tijd voor een update. Na een lang en leuk verblijf in Nederland zijn we weer terug in Suriname. Huis en tuin op orde brengen was een zwaardere klus dan verwacht, en we hebben ook nog zon en regen trotserend een boot geschilderd - waarover meer in de volgende update.
Een dagje relaxen was dus zeer welkom. Onze vrienden Toos en Henk Lie Kie Sang (van de fameuze broodbakkerij anno 1936 in de Jodenbreestraat) nodigden ons uit om een met hen te gaan spelevaren op de Surinamerivier. We togen naar Overbridge, het resort waar ze een prachtig buitenhuis hebben. Samen met Ludy en André (ex-zeilers, wonen ook op Overbridge) laadden we drie koelboxen en andere spullen in de boot. Ook zwemvesten! Ons leek dat niet zo nodig, maar achteraf zagen we beslist het nut want Henk ontpopte zich met z’n 115 pk buitenboordmotor als een ware snelheidsduivel. Misschien een beetje de Chinees eigen? Of hij had gewoon zin in een biertje, dat kan ook. In elk geval stoven we met 25 knopen over het water naar Jodensavanne!
We ankerden bij een strandje en terwijl wij allemaal verkoeling zochten in het water maakte André zich verdienstelijk met het roosteren van worstjes en saté.

We babbelden honderduit en Henk en André wedijverden om wie er het idiootst uit kon zien en maar zo zien velen er hier uit op het heetst van de dag; je moet wel want de zon is fel in de droge tijd. Het was verschrikkelijk gezellig en aan het eind van een heerlijke luie dag tuften we in iets gezapiger tempo (glaasje op…) weer op Overbridge aan.

Over luilakken gesproken, van de week werden we om 11 uur ’s nachts opgeschrikt door vreemde geluiden op het dak boven ons terras. We lagen al in bed maar gingen toch maar even kijken… en ja hoor, er hing een luiaard aan het afdak. Een grote (ca 15 kg), met enorme nagels. We hadden al visioenen dat hij ons de hele nacht uit de slaap ging houden, dus we wilden hem kwijt. Maar hoe, als je hem niet durft aan te raken?! Die nagels zijn namelijk niet om mee te spotten, en een luiaard mag dan in een soort slow-motion bewegen maar een wild dier in nood kan rare sprongen maken.

We zetten behulpzaam een trap voor hem neer, maar daar moest hij niets van hebben. Na ruim een uur heen en weer klauteren langs dat afdak terwijl wij maar stonden te wachten, besloot hij uiteindelijk onze hulp te accepteren.

Om half 1 lagen we weer in bed. Lekker relaxed maar niet heus, dat wonen in de jungle!

Het staat allemaal op deze video (zet het geluid aan):

Video luiaard (7,93 Mb, 1:23 minuten)

       Vorige      Volgende