tumblr visitor stats

Trinidad-Tobago-Trinidad

 

Nadat we in februari naar Chaguaramas waren gegaan om de boot shipshape te maken en te gaan zeilen (maar wat niet doorging omdat we halsoverkop naar Nederland moesten i.v.m. JW's vader), vlogen we eind april opnieuw naar Trinidad. Er moesten natuurlijk toch nog wat klussen worden gedaan (vooral door anderen) en Koninginnedag-Kroningsdag was voor ons Koninklijke Plonsdag!

Uitgeleide gedaan door een tiental dolfijnen (brengt geluk, denken we altijd) was het de eerste uren sportief zeilen met grootschoot en overloop in de hand. Met twee reven in het grootzeil en de genua flink weggedraaid spoten we met behulp van valwinden van 30 tot 40 kts wind richting Tobago. Van tegenstroom van de beruchte Guyana Current hadden we nauwelijks last! Na tien uurtjes zeilen ankerden we in Store Bay, Tobago, met een gemiddelde van ruim 6 kts over de grond; heel gerieflijk want voor hetzelfde geld doe je 20 uur over dit traject.

De ijsblokjes waren nog niet gesmolten (we kopen om de dag een zak) dus toen we voor anker lagen voor het feeėrieke Coco Reef Resort en hadden gebaad want we waren net een stel zoute haringen, zaten we genoeglijk aan de rumcola.

Tobago is een ideale uitvalsbasis om naar Suriname te zeilen als de wind in de gebruikelijke hoek zit, d.w.z. E-NE. Daar wilden we graag op wachten en in de tussentijd wat pittoreske baaien aan de lijzijde van het eiland bezoeken. Couleur locale in Charlotteville op , en .
Ook Castara Bay is een prachtige plek en we lagen aan een paradijselijk strandje vlak naast een koraalrif waar we mooi konden snorkelen. Maar opeens werd de idylle ruw verstoord: tik - tik – tik - tik. Het roer. Het probleem was meteen duidelijk: de vingerlingen. Die waren al eens eerder van de roerkoning afgebroken, en in Suriname vernieuwd en opnieuw opgelast.

Zonder die vingerlingen heeft de roerkoning geen verband met het roerblad en als er dan speling op komt, kun je maar zo stuurloos raken.
Om een lang verhaal kort te maken: per taxi naar de Coastguard in Scarborough en ons verhaal gedaan bij vier officials, die beloofden standby te zijn. Dezelfde middag teruggevaren naar Store Bay, op de motor om zo min mogelijk druk op het roer te hebben (hoe meer druk, hoe meer kans op speling) en de volgende dag terug naar Trinidad, waar we veilig aankwamen na een weinig enerverende tocht - al zaten we natuurlijk wel met onze tenen gekromd en met twee grabbags gepakt.

Dus terug bij AF. De boot op de kant, roer repareren en per vliegtuig terug naar Suriname, want de wind draait nu naar het zuidoosten en dat is precies waar wij naartoe willen zeilen. Wordt vervolgd in november, als de wind naar het noordoosten draait...

 

       Vorige      Volgende