Van Suriname naar Tobago

Onze Scheepsberichten zijn een on-line en bijna "live" verslag van de vorderingen en van het reilen en zeilen aan boord tijdens een lange overtocht. Ze bestaan uit e-mails die we via de HF-radio hebben verzonden naar onze website en ze zijn hiernaast geplaatst. Het meest recente bericht bovenaan. dinsdag 6 maart 2007, 0438 UTC
We zijn op Tobago! Niet in Scarborough, zoals de hele tijd het plan was, maar in Charlotteville. We kregen gistermiddag namelijk een meeltje binnen van onze collega's van de Drifter, die Scarborough ernstig afrieden. En we hadden al eerder ook van anderen gunstige dingen gehoord over Charlotteville. De aanloop was een beetje lastiger dan verwacht want allerlei lichtbakens op rotseilandjes werkten natuurlijk weer niet. Toen maar de pc aangezet, al is het tegen P's principes, en geen rare afwijkingen gezien. Hoppeta om de NE-kant van Tobago heen gegijpt en recht op Man O'War Bay af, waar we nu geankerd liggen in Pirate's Bay, naast zeilers die we ook in Domburg hebben ontmoet. Dat wordt dus weer gezellig.
De geur van oerwoud is ook hier onmiskenbaar, dus er zullen wel mooie wandelingen te maken zijn. Na een wandeling langs customs & immigration natuurlijk. "We zijn vanmorgen om 08.30 aangekomen." Geloven ze vast wel.
Samenvattend: een beetje een klotetrip vanwege vervelende dwars inkomende golven en te harde wind. Een nacht en een dag doorlopend buien van meer dan 30 knopen is niet echt prettig. Het enige bemanningslid dat niet heeft geklaagd is Henk. Die heeft tonnen water over gekregen, toch hoor je hem nooit en zijn stuurmanskunst is onovertroffen.
PJWM

maandag 5 maart 2007, 2000 UTC
Het blijft een kuttocht. Golven nog steeds dwars inkomend, massief water in bakken over (en in) de boot en zo nu en dan maken we enorme schuivers; het is een continu heen en weer gewiebel. Maar 1 goed ding: het roerlager horen we niet meer!
De windvaan roepen we opnieuw uit tot een van de waardevolste instrumenten aan boord, door JW vanmiddag nog heldhaftig gerepareerd want er zat een buis los dus gewapend met boormachine en schroevedraaier fikste hij het weer. Daarna genoten van door JW ingemaakt rundvlees met rijst en mangomoes van mango's uit eigen tuin.
Nog 56 mijl te gaan. Pff.
PJWM

maandag 5 maart 2007, 1245 UTC
Nog steeds een fris windje en Miep heeft er zodanig de sokken in gezet (met hulp van de stroom) dat we om middernacht in Scarborough op Tobago zullen arriveren - in plaats van morgenochtend, zoals gepland. We zien wel met die douane. Het schijnt namelijk dat je je ogenblikkelijk moet melden... belachelijk. De aanloop is simpel, keurig betond en verlicht dus daarover geen zorgen. In verband met de propagatie kunnen we bericht van aankomst waarschijnlijk pas morgenochtend verzenden, maar dan liggen we ongetwijfeld te knorren dus dat gaat pas morgenmiddag worden; bij jullie na 21.00 uur.
Nu nog 116 mijl te gaan.
PJWM

zondag 4 maart 2007, 2000 UTC
Het lijkt erop dat de 30kts-buien een andere boot zijn gaan pesten want we hebben al een paar uur wat rustiger weer (20 kts wind). De beloofde spaghetti is ook verorberd en dat deed veel goed. We blijven voorlopig met 2x gereefd grootzeil en kleine fok varen, misschien kunnen we de trip een beetje rekken zodat we bij daglicht aankomen. Ook gezien douane en immigratie schijnt dat handig te zijn en voorkom je dat je extra moet betalen wegens aankomst buiten kantooruren. Wat een ambtenaren.
Nog 247 mijl te gaan.
PJWM

zondag 4 maart 2007, 1200 UTC
O wat is het toch fijn... We begonnen gisteren met gereefd grootzeil en fok #4, rif erbij, rif eruit, fok gewisseld naar #2 en gisteravond weer naar #4 met de nodige reven. De snelheidsmeter heeft er ineens de brui aan gegeven, krijgt wel spanning en het wieltje van de transducer draait, maar geeft 0,0 kts aan. We zeilen er echter gemiddeld 6,5 (denk ik) en over de grond meer dan 8 kts. Betekent dat we een etmaal gaan maken van 170 mijl ofzo! Maar we moeten er wat voor over hebben: glibberige vloeren, zeewater boort zich een weg langs licht lekkende raamrandjes(te lang geen horizontaal water over gehad?), de boot stuitert over de golven zodat we ons nauwelijks kunnen voortbewegen (zowel binnen als buiten) en koken is niet echt mogelijk. Dus het ergste: die spaghetti carbonara zal wel komen als we op Tobago arriveren en gisteravond deden we het met een boterham met smeerkaas. Maar al deze ontberingen werden begeleid door een voor ons onverwachte complete maansverduistering en dat bij volle maan nog wel! Toen de schaduw over de maan naar boven schoof leek het net of de maan op een lichtend voetstuk stond, heel bijzonder.
Zo, nog even alle tikfouten eruit gehaald, hoe erger de zee tekeer gaat, hoe vaker je mistikt. Op zo'n klein briefje toch wel 28x.
Nog 300 mijl te gaan.
PJWM

zaterdag 3 maart 2007, 1930 UTC
Als vanouds dus. Alsof we nooit van zee zijn weggeweest. Er is ook niks veranderd natuurlijk: een lekkere windbui zo nu en dan (eentje gehad van 25 kts), zeilwissel (P's knieŽn zijn hun eelt een beetje kwijt, dus het is pijnlijk kruipen op het voordek); we varen halve wind dus de golven komen dwars in en de zeperds doen nog steeds hun best om in je nek te spatten. Lekker zonnetje maar we hebben de zonnebrandcrŤme mee naar huis genomen i.v.m. dat carboleum-smeren dus die staat nog in het gereedschapshok. Verder alles goed, JW rust nu omdat hij straks een lekker potje gaat koken. Er staat spaghetti carbonara op het menu, mmm. En P neemt de eerste hondewacht (we missen Boris wel maar we troosten ons met de gedachte dat hij dit zeilen toch echt niet leuk hebben gevonden).
Nog 426 mijl te gaan, Miep heeft er zin in en wil er maar 3 dagen over doen.
PJWM

zaterdag 3 maart 2007, 1030 UTC

EINDELIJK! We staan op punt van vertrek na gisteren een hectische dag omdat de inhoudsmeter van de dieseltank zich niet terug wilde laten monteren en met een gat in de tank halve wind varen lijkt niet handig. Met de diesel overigens alles in orde, al zullen we die niet nodig hebben want wind genoeg. Pas na het afscheidsfeest lukte het eindelijk, dus we kunnen weg.
Het afscheid van de Domburgse zeilers en onze Surinaamse vrienden was roerend. Siep had een paar dagen geleden op zijn bekende brommerige manier al aangekondigd dat hij een pan snert in de diepvries had staan die daar nogal in de weg stond en dat 8 liter snert te veel was voor zijn vrouw en zelfs voor hemzelf (Siep weegt 150 kg), dus dat ie 'm daarom dan maar zou meebrengen naar ons afscheidsfeest. Ruwe bolster blanke pit.
Boris voelde de bui al een paar dagen aankomen en begreep het helemaal: ze gaan me verlaten. Normaal bleef ie ons altijd nakijken op het strandje als we in de bijboot stapten (en in het ergste geval zwom hij mee), maar deze keer liep ie na de laatste knuffel direct weg. Het gevoel was wederzijds want het is niet leuk om een hond zo teleurgesteld te moeten achterlaten, al weten we dat Irene een beetje voor hem zorgt.
Maar nu: uitwaaien. Vanmiddag (dan is het in NL al avond) vetellen we hoe het is, na ruim een jaar weer op zee.
PJWM
This e-mail service was powered by www.flexwindow.com Terug naar boven
Naar de index Log/Reisverhalen