St.Maarten en omstreken

Onze Scheepsberichten zijn een on-line en bijna "live" verslag van de vorderingen en van het reilen en zeilen aan boord tijdens een lange overtocht. Ze bestaan uit e-mails die we via de HF-radio hebben verzonden naar onze website en ze zijn hiernaast geplaatst. Het meest recente bericht bovenaan. zaterdag 16 april 2011, 18.00 LT
Het rondje is af! We zijn weer terug op St. Maarten. Bij St. Barths hebben we een nacht bij de stad Gustavia doorgebracht. Ingeklaard, eten ingekocht (eindelijk weer Frans = goed) en even een rondje door het stadje met bijbehorende luxe winkels gemaakt. Leuk hoor, maar veel te duur allemaal. Dus we zijn snel doorgevaren, en hebben drie nachten in de wonderschone baai 'Anse de Colombier' doorgebracht. Onbereikbaar per auto, dus ook geen strandtent of lekkere baguettes, maar we hebben ons toch prima vermaakt en natuurlijk toch heerlijk gegeten (oa 'spaghetti visjes', viskoekjes en opgewarmd stokbrood met camembert). We konden hier prima snorkelen in het glasheldere water: veel grote schildpadden die rustig over de bodem graasden, of gewichtsloos door het water vlogen. Er waren ook roggen in verschillende soorten en maten, kleine haaien die zich liefst bij de kiel ophielden en allerlei andere leuke visjes. Het weer was iets minder leuk, regenachtig, harde winden en vrij veel deining. Ongeschikt voor de hangmat dus, maar een prima omgeving om veel te lezen en te scrabblen (huidige stand JW:3, P:1, W:0. Nog even oefenen dus..). Gisteren zijn we naar het dichtstbijzijnde dorp gewandeld, een paar baaien verderop via een kronkelig en steil bergpaadje. Zodra we aankwamen barstte de bui los. Het dorp bleek vooral een verlaten vakantieparadijs vol huurauto's maar zonder veel voorzieningen. Uiteindelijk vonden we een eettentje waar we nog wat te drinken konden kopen voordat de deur op slot ging. En vervolgens zijn we daar anderhalf uur onder een zeiltje blijven zitten, in gezelschap van het kreeftenaquarium, om te wachten tot de stortbui met harde windvlagen voorbij was. Bijna onderkoeld en dus in hoog tempo zijn we weer via het spannende paadje naar onze eigen baai gelopen. Ook hier was het flink tekeer gegaan maar alles was nog in orde.
Vanochtend zijn we bijtijds (half 7) opgestaan en richting Sint Maarten vertrokken. Wonder boven wonder was het weer perfect. Lekker zonnig, goede wind uit 't noordoosten, en dus zeilden we halvewind naar ons einddoel. Het ging zo lekker dat we besloten de Nederlandse brug voorbij te varen en een enorme omweg naar de Franse brug te maken. Uiteindelijk kom je dan in dezelfde lagoon uit, maar nu kon ik het opkruisen ook nog even oefenen. Bovendien was het nog vroeg, we hadden genoeg tijd om tijdens het wachten op de brug verse baguettes voor de lunch te halen en nog even een duik te nemen in het schone blauwe water. Want dat is het nadeel van de lagoon, zwemmen is er niet aan te raden... Conclusie: het zeezeilen wordt steeds leuker, en het was een fantastische ervaring! Maar 't zit er al bijna weer op, dit was m'n laatste bijdrage, aangezien we ons niet meer zullen verplaatsen voor we naar het vliegveld varen (dat klinkt toch wel exotisch he!).
Winnie en PJWM

dinsdag 12 april 2011, 17.30 LT
Zonder wind valt er niet veel te zeilen, en dus bleven we gisteren nog een dag extra in Nevis (spreek uit Nieieie-vis). En de kans om het stadje Charlestown te bezoeken: leuk! Klein, mooi opgeknapte gebouwen en kromme straatjes met vriendelijk rondhangende mensen. We zijn helaas de celebrities waar iedereen die we tegen kwamen het over had, zoals Britney Spears of Mel Gibson misgelopen (nee, sorry, wij zijn (nog) geen celebrities). Maar wel een lekker ijsje gegeten! Vanochtend poging 2, en nu was er gelukkig wel een beetje wind. We hadden de hele nacht tegen de mooring liggen deinen, en blijkbaar ook een paar rondjes erom heen. Een interessant breiwerkje was het resultaat, dus het was nog een hele operatie om los te komen. Om 5 voor 8 was de knoop los, en met een goede bodem van zelfgebakken brood met honing konden we van start, precies voor de regenbuien uit. Op naar St. Barts (St. Barthlemy). 46 mijl naar 't noorden. Het is de hele dag bewolkt geweest, en af en toe wat regenbuien met bijbehorende plaatselijke stormpjes. Koud dus, maar zeilen in de volle zon is nog minder ideaal voor mijn witte velletje, en die golven: geen probleem meer! Volgens JW&P was de tocht een stuk vervelender dan het stuk van St. Maarten naar St. Kitts, maar voor mij was het dankzij het uitblijven van de misselijkheid best relaxt! Onderweg werden we natuurlijk weer goed verzorgd door onze chef, die het klaarspeelde om tussen het slapen door heerlijke ratatouille-soep en dikke boterhammen met pindakaas te serveren. Om kwart voor 4 kwamen we aan in St. Barts. Verwelkomd door schillie de waterschildpad (type soepschildpad). We liggen in een baai vol haveloze Franse bootvluchtelingen, maar het shoppingparadijs wat St. Barts volgens het boekje blijkbaar is heeft ons vast veel goeds te bieden. Maar we zijn hier natuurlijk vooral voor de idyllische stranden en het snorkelen, dus daar gaan we morgen naar op zoek!
Winnie en PJWM

zondag 10 april 2011, 18.30 LT
In White House Bay zijn we helemaal tot rust gekomen, geen golven, dus lekker in de hangmat. Maar de koers naar St. Barths, onze volgende bestemming is vanuit hier niet ideaal, dus besloten we vanochtend ook nog even Nevis aan te doen. Want zo spannend was White House Bay nou ook weer niet. Het spannendst was eigenlijk nog het mega-jacht dat allerlei speelgoedjes tevoorschijn toverde, uit onzichtbare garagedeuren en na zonsondergang een energieverpestende lichtshow tentoonspreidde waar alleen wij getuige van mochten zijn. Het leek alsof dat schip als een ufo uit het water omhoog rees..
Na het zondagochtend-ontbijt, bestaande uit toast met roerei staken we over naar Nevis. Hier was vanalles te beleven, zelfs af en toe een internet-signaal! Helaas zijn ook hier de meeste netwerken beveiligd, en was het de kunst om vlak voor de kust een verbinding zonder beveiliging op te pikken. Wifi-spotten ofzoiets, nieuwste rage in yachties-land. Best een vermakelijke bezigheid. Uiteindelijk hebben we onze rustplaats toch maar uitgezocht op basis van de stabiliteit en de best mogelijke nachtrust. Dit bleek het geval bij een strandje met een paar relaxte rasta-barretjes. We vonden hier een internet signaal genaamd sunshinekillerbeehuppeldepup, maar te zwak. Mijn missie was duidelijk, ik dook in 't water met m'n snorkel en zwom naar het strand om de internet mogelijkheden op 't vaste land te verkennen. En ja, bij de sunshine killerbee bar was 't raak. Later zijn we met de dinghy naar het strand gevaren, want de door rastavriend 'Moonshine' voorgestelde optie om de laptop in 'n plastic zakje al zwemmend mee naar het strand te nemen was toch niet helemaal ideaal. De killerbee in dit verhaal bleek een behoorlijk lekkere rum-punch, waar we precies voor zonsondergang genoeg van op hadden om op de boot van JW's lekkere nasi te genieten. Dat gaan we nu dus doen.
Winnie namens PJWM

vrijdag 8 april 2011, 20.00 LT
Na een toch behoorlijk onrustige nacht door alle deining voor Basseterre werden we al schommelend vroeg wakker. Eerst maar eens in- en uitklaren. Toen we onze hoofden boven het dek uitstaken zagen we een enorme verschijning. Een gigantisch cruiseschip wat alles en iedereen in de omgeving laat krimpen tot minieme afmetingen. We voeren met Miepje naar de haven om in en uit te klaren en kwamen midden in het cruiseschip spektakel terecht. Blijkbaar is het allerbelangrijkste dat iedereen continu geteld wordt. Je zal maar iemand te veel of te weinig aan boord hebben. Tussen de rijen lelijke dikke Amerikanen met allemaal spiksplinternieuwe schoenen (wat moet je anders op zo'n cruise) vonden we een deurtje voor immigrations en customs. Een wijsneuzerig maar breed lachende customs officer hield ons een uur bezig, waarna we toestemming hadden om tot maandag bij een baai verder zuidelijk te gaan liggen. Nog een paar mooie stempels in het paspoort en klaar! Na een wandelingetje door het dorp wat inmiddels ook was volgestroomd met cruisers besloten we ons maar snel uit de voeten te maken. We voeren lekker rustig zonder golven 5 mijl richting het zuidelijke uitsteeksel van St. Kitts, naar White House Bay vlakbij een zoutmeer. Een verademing! Het caribische gevoel begint nu echt te komen: superhelder blauw water, rust, en vooral geen golven! Hier houden we het wel een paar dagen uit. Na de nodige rondjes zwemmen rondom de boot (JW 2, P 0 maar heeft het anker opgehaald, en ik 3) zal ik vannacht weer lekker in de hangmat slapen.
Winnie namens PJWM

donderdag 7 april 2011, 18.00 LT
Miep heeft een matroos! Ze kwam afgelopen maandag aangevlogen vanuit Suriname, en landde op een haar na boven op de boot, aangezien Miep in het verlengde van de landingsbaan van St. Maarten lag. Met een luxe pick-up service van Richard (al een belevenis op zich, hup vanuit het vliegtuig met de backpack vol Nederlandse en Surinaamse lekkernij in een dinghy), in no-time op de boot. Het duurde drie dagen om te wennen aan het yachties-leven (borrelen!), de geestelijke voorbereiding op het zee-zeilen en natuurlijk de juiste wind. Ondertussen nog even Philipsburg verkend, en op een drafje uitgeklaard in Marigot. Maar vanochtend was het dan zover. We konden de met alles wat je je maar kunt voorstellen (en erger) gevulde lagoon verlaten. Van zwemmen was al die tijd dus geen sprake en het is ongelooflijk hoeveel vliegverkeer zo'n klein eiland aandoet, wij waren er getuige van. Nadat we alle super- en mega-motorjachten gewillig voor lieten gaan door het behoorlijk smalle (17m) bruggetje waren we bevrijd.
Een van de taken van de matroos is blijkbaar het schrijven van deze Scheepsberichten, hierbij dus een verslag van het zeezeilen door de ogen van een leek. Het eerste uur was behoorlijk verschrikkelijk. De golven waren gigantisch! (Petra: "welke golven??") De boot ging scheef!! (JW: "scheef?? er hangt vier ton aan die kiel!") en vooral de maag had 't wel een beetje zwaar. Het eiland St. Eustasius (Statia), onze bestemming, was al vanaf het begin in zicht, dat viel mee, maar kwam ook absoluut niet dichterbij. Dat ging een lange dag worden... Maar, onder lichte dwang moest ik het toch maar aan het roer proberen, en zowaar, het ging beter! Die golven zijn natuurlijk vele malen hoger dan wat ik gewend was op het Veerse meer, maar toen we de eerste 12 mijl achter de rug hadden veranderde het gevoel van overlevering aan de goden die ons hopelijk goed gezind waren in een vrolijke dans. De koers was 180 graden, 32 mijl, recht naar het zuiden. De catering op de Witte Raaf is natuurlijk voortreffelijk, en vooral onder een hoek van 45 graden. Dankzij het warme knapperige stukje stokbrood met niks (bij de gedachte aan pate of mortadella hing ik al over de reling) was de misselijkheid toch snel helemaal verdwenen. We voeren met zo'n 6 knopen langs Saba en na een uur of zes rechtdoor kwamen we bij St. Eustatius. Zeezeilen blijkt behoorlijk saai.
De eerste indruk van Statia was niet al te best. We voeren langs een olie-overslag met een grote pijp die de zee in stak en enorme tankers voor de kust. Niet veel verder kwamen we bij Oranjestad, waar we volgens plan het anker overboord zouden gooien. Maar de enige twee bootjes die daar lagen wiebelden zo vrolijk heen en weer dat wij snel de conclusie trokken. No way, we zeilen nog een stukje verder. De zeilen werden weer gehesen, op naar St. Kitts! Nog 20 mijl zei de navigator, maar het eiland leek om de hoek dus dat geloofden we eigenlijk niet. Vrolijk zeilden we weer verder, met nog een paar leuke foto's van Statia op afstand. Die 20 mijl bleken toch de waarheid, want de baai van Basseterre was aan de andere kant van het lange eiland. Hoog aan de wind en bijna plat kwamen we juist voor de definitieve duisternis aan. Ook hier schommelt het een beetje, maar na een paar borgoe-cola's en een groot bord macaroni ham&kaas merk je daar weinig meer van. Mijn zeebenen zijn een feit (en ook al aardig bruin).
Winnie namens PJWM
This e-mail service was powered by www.flexwindow.com Terug naar boven
Naar de index Log/Reisverhalen