tumblr visitor stats


(Kattebelletjes van boord)

Hoofdredactie...Miep van het Hollandse Reestdal

Onze Scheepsberichten zijn kattebelletjes van boord, waarmee we jullie op de hoogte houden van onze meest recente bewegingen en belevenissen. Deze berichten zijn e-mails die we via de HF-radio verzenden naar onze website en ze worden direct hiernaast geplaatst. Het meest recente bericht bovenaan.

De server die dit regelt staat in Meppel (NL) en wordt beheerd door niemand minder dan onze scheepskat Rita - die sinds haar verhuizing net als de Witte Raaf luistert naar de naam Miep.

Woensdag 15 mei 2013
De boot staat op de kant, JW heeft meteen het roer opengeslepen en inderdaad is het probleem precies wat we dachten: de lassen van de vingerlingen zijn afgebroken. Volgens de hoofdlasser hier op de werf is wat ze in Suriname hebben gedaan prutswerk en hij gaat het veel beter doen voor veel minder geld. Omdat de vingerlingen RVS 304 zijn en de roerkoning RVS 316, en in een las daartussen onder invloed van chlorine (=zeewater) haarscheurtjes kunnen ontstaan, gaan we op advies van Riens en Ineke van onze grote zuster "Zeezwaluw" (ALC46) de hele boel waterdicht inpakken in epoxy. Ook gaan we het roerblad verkleinen - we hebben het 15 jaar geleden vergroot omdat we onder spinnaker te vaak uit het roer liepen, maar in de contreien waar we nu verkeren komt de spi er toch nooit meer op: te veel wind en/of te hoog aan de windse koersen.
Dinsdag 21 mei vliegen we terug naar Suriname en vliegen in november weer deze kant op als de wind noordoost is.

Zondag 12 mei 2013
Na een weinig enerverende tocht - al zaten we natuurlijk wel met onze tenen gekromd en twee grabbags gepakt - veilig aangekomen in Chaguaramas. Ons telefonisch afgemeld bij de Coastguard en meteen naar Customs want die waren natuurlijk op de hoogte van ons wel en vooral wee. En inderdaad, toen we binnenkwamen wisten ze het al meteen.

Zaterdag 11 mei 2013
Vanmorgen kwam de Coastguard langszij in een grote launch met 4 man sterk en ze kwamen zelfs aan boord poolshoogte nemen. 's Middags naar Customs (de Coastguard-man van gisteren had erover gebeld, maar het moest toch echt). Nu is reizen per bus op Tobago een crime want er zijn er niet veel en buskaartjes zijn hard-to-get maar gelukkig hebben ze hier het systeem dat elke private car bus mag spelen tegen bustarief. Dus voor 6 TT$ pp (70 eurocent) zoef je gerieflijk naar de stad. De mannen bij Customs wilden natuurlijk weer het naadje van de kous weten inclusief al onze bewegingen van de afgelopen 2 jaar, maar waren niet onvriendelijk. Enkele stempels later stapten we weer in dezelfde private car die prompt kwam opdagen terug naar Store Bay. In plaats van de gevraagde 24 TT$ voor het totaal gaf P de man 40 TT$ met de tekst "Happy" en hij was prettig verrast. Maar ja, zulke goede service, daar mag je toch wel wat meer voor betalen dan een buskaartje?

Vrijdag 10 mei 2013
Terug naar AF. Alles was leuk en aardig tot we gisteravond opeens een gevreesd geluid hoorden: tik - tiki - tik. Het roer. Het was meteen duidelijk: de vingerlingen die al eens eerder van de roerkoning waren afgebroken, en in Suriname waren vernieuwd en opnieuw opgelast, zijn afgebroken. Deze keer is het echter ernstiger want eerder was het polyesterwerk van het roer nog één strak geheel, maar in Suriname hebben we een gat in het roer moeten slijpen en dat later afgelapt met glasvezel en polyesterhars. Met een beetje kracht op het roer breken de loszittende vingerlingen daar natuurlijk zo doorheen, en dan zijn we stuurloos.
Vanmorgen direct naar de kant (forse swell, we gingen bijna ondersteboven met de dinghy tijdens het beachen) om te kijken wat we konden doen. Onze gsm deed het niet maar gelukkig mochten we een telefoontje gebruiken van een visser. Hij belde de Coastguard voor ons maar al snel bleek dat we beter persoonlijk met de mannen konden gaan praten, dus per auto naar Scarborough (andere behulpzame local, geweldige mensen) en ons verhaal gedaan bij vier officials. Paspoorten, zeebrief en inklaringspapieren laten zien en ze beloofden contact op te nemen met Customs en Immigrations in Charlotteville omdat we in deze toestand natuurlijk niet nog eens extra risico willen lopen door nog 20 mijl om te varen om uit te checken. Met hen afgesproken dat ze ons de hele trip "monitoren" en indien nodig onmiddellijk uitrukken, dus we bellen hen voor vertrek en bij aankomst, en allerlei emergency protocollen met hen doorgenomen.
In Scarborough ook een nieuwe gsm gekocht. Wat bleek: ze hebben nieuwe antennes geplaatst aan deze kant van de kust en onze gsm is niet compatible (pas 6 jaar oud, belachelijk). Onze nieuwe gsm is meteen wel een model voor senioren met extra grote knoppen met grote cijfers erop.
Vanmiddag direct naar Store Bay gevaren, op de motor want dan hebben we de minste druk op het roer. In Store Bay is in elk geval geen swell waarmee extra slijtage gedurende de nacht aan het anker enigszins beperkt blijft.

Woensdag 8 mei 2013
Onze internetsessie gisteren werd abrupt afgebroken door een stroomstoring. Blijkbaar niet alleen een Surinaams euvel want op Trinidad hadden we er ook al eentje. Gelukkig functioneert de vismarkt zonder elektriciteit en we kochten een mooie bonito voor € 3,50 inclusief fileren.
De Big Game Fishers begonnen vanmorgen binnen te komen en bovendien lagen we vannacht in een behoorlijke swell, dus naar Castara gezeild (wel 9 mijl!) met alleen grootzeil op want het woei 20 kts en onder begeleiding van een stelletje ADHD-dolfijnen. Ze gaven een spetterende show, zulke hoogspringers hebben we op deze breedten eigenlijk nog nooit gezien. "Blijf maar goed uit de buurt van die gemene visboten," hebben we ze gezegd.
In Castara Bay staat zoals we konden verwachten dezelfde swell maar who cares want het is een prachtige plek en we liggen aan een idyllisch strandje. Ook hier is de vooruitgang (of achteruitgang?) merkbaar want 6 jaar geleden was dit een ingeslapen minidorp en waren er nog helemaal geen toeristenhuisjes, en nu wel. Gelukkig zien ze er onopvallend en smaakvol uit, maar het is een gek gezicht al die witte dikke Duitsers op het strand. We liggen vlakbij het rif dus vanmiddag lekker gesnorkeld. Daarna gewandeld (steile hellingen en afgesproken dat we nu echt iets aan onze conditie gaan doen), kennis gemaakt met de vissers, wat gedronken op het strand, home-made volkorenbrood besteld bij de groenteboer, hekanker uitgebracht, voorzeil gestreken, rumcola, Smac in zoetzure saus met rijst, zzzzzzz.

Maandag 6 mei 2013
Beetje ruzie met de Customs officer want wij zeiden dat we maandag om 10.35 uur waren binnengekomen terwijl hij ons toch heus zondagmiddag het anker erin had zien gooien... Had ie gelijk in natuurlijk, maar wel vervelend en belachelijk dat je overtime moet betalen als je geen gebruik kunt maken van hun diensten omdat het kantoor op zondag gesloten is. Enfin, eieren voor ons geld gekozen want wat heb je aan ruzie (en hij dreigde onze paspoorten in te nemen en de boot te confisqueren). Vervolgens een biertje aan de waterkant en gaan internetten in de splinternieuwe bibliotheek naast het gloednieuwe ziekenhuis waar de hagelnieuwe kantoren van Customs & Immigrations ook zitten, ja er is in Charlotteville heel wat veranderd in een paar jaar. Hollis zei het ook, de onmiddellijke herkenning (na 6 jaar) met deze rastavriend was wederzijds en we hebben gezellig bij Sharon & Phebe's zitten limen en lunchen. Meteen ingewijd in alle dorpsroddels over wie nu met wie is en dat dat ziekenhuis wel leuk en aardig is, maar je kunt hier beter niet ziek worden want artsen zijn er niet. Hadden wij ook al geconstateerd: groots opgezet geheel met rijen en rijen lege stoeltjes en alleen een (overigens aardige) receptioniste. Al met al een lange drukke dag, bekroond met een verfrissende duik in het heldere water. Woensdag begint het Big Game Fishing Tournament dus dan gaan we wat rustige baaien in de buurt opzoeken. Waarvoor we natuurlijk wel toestemming moesten vragen aan onze nieuwe vriend de Customs officer! Hiervoor kregen we ons zoveelste officiële document met vele stempels uitgereikt; typisch T&T. "Paperwork makes us feel important," verduidelijkte Jo-Anne, de secretaresse van onze werf in Chaguaramas ons eens.

Zaterdag 4 mei 2013
Sodeknetter! 30 tot 40 kts wind onder de noordkust van Trinidad. En we hadden nog wel verwacht dat we in de luwte van de bergen zouden zitten, misschien zouden moeten bijbrommen... maar nee, valwinden. Met twee reven in het grootzeil en de genua flink weggedraaid spoten we richting Tobago! Nadat we uitgeleide waren gedaan door een tiental dolfijnen (brengt geluk, denken we altijd) was het de eerste uren sportief zeilen met de grootschoot en overloop in de hand; maar daarna werd het gelukkig iets kalmer. Van de Guyana Current (tegenstroom) hebben we geen last gehad omdat we dicht onder kant zeilden, alleen toen we voorbij de NE-punt van Trinidad naar Tobago gingen "oversteken" moesten we toch wel 20-30 graden hoger sturen. Geen probleem, de wind zat diep in de zuidoosthoek dus een knik in de schoot. Na tien uur zeilen ankerden we in Store Bay, Tobago, met een gemiddelde van ruim 6 kts over de grond; heel gerieflijk want voor hetzelfde geld doe je 20 uur over dit traject. De ijsblokjes waren nog niet gesmolten (we kopen om de dag een zak) dus toen we voor anker lagen voor het Coco Reef Resort - het blijft een mooie plek - en nadat we hadden gedouched want we waren net een stel zoute haringen, konden we heerlijk aan de rumcola.
Tobago is een ideale uitvalsbasis om naar Suriname te zeilen als de wind in de gebruikelijke hoek zit, d.w.z. NE-E. Nu is het even wachten daarop, en op de volgende doodtij-periode (begint over anderhalve week). Dat is geen straf want Tobago is een van de weinige nog onbedorven eilanden in de Carieb. Mooie gelegenheid om alle baaien aan de noordwestzijde van het eiland eens goed te verkennen, want tot nu toe hebben we ze alleen nog maar gezien vanuit een huurauto.

Vrijdag 3 mei 2013
De bedrading van de motor ziet er fris en opgeruimd uit en op de valreep bleek ook de inverter (12-220V) kapot te zijn. Opgeblazen door overbelasting. Dus die werd ook nog even gerepareerd.
Volgens de gribfiles zit de wind morgen in de goede hoek om naar Tobago te kunnen kruipen, we hopen dat ze gelijk hebben. Vandaag uitklaren en morgen zeilen!


Dinsdag 30 april 2013
Een buitengewoon feestelijke dag om te water te gaan! De rodkicker kan (nu) even niet worden gerepareerd want dan moet er een nieuwe gasveer uit de U.S. komen en dat schijnt niet alleen 400$ te kosten maar ook ruim anderhalve week te duren. Daar willen we niet op wachten want het wordt nu doodtij plus wind in de goede hoek om richting Tobago te gaan.
Waar we wel een dag langer voor blijven is de elektriciteit van de motor. Daar is in de afgelopen 22 jaar zo veel aan geknutseld dat het nu een rotzooitje is, zo erg dat we verwachten er in Suriname niet mee bij een huis-tuin-en-keuken elektricien terecht te kunnen, mocht er iets aan de hand zijn. Kortom, we hebben besloten alle bedrading te laten vernieuwen en dat gebeurt donderdag.

Zaterdag 27 april 2013
Nadat we in februari een weekje op Trinidad hadden gespendeerd om de boot shipshape te maken en te gaan zeilen (maar wat niet doorging omdat we halsoverkop naar Nederland moesten i.v.m. JW's vader), zijn we nu opnieuw aan boord. Gisteren achter alle leveranciers aan: naar de Volvo Penta shop om een besteld onderdeel op te halen (het was zowaar gearriveerd alleen moesten we er 2x heen want om 9 uur sta je in het laagseizoen uiteraard voor een gesloten deur); naar de Volvo-monteur (ook 2x want die begint ook niet voor 10 uur) die had beloofd een klusje te doen maar nada, en nu heeft hij ons bezworen dat hij echt maandag komt; naar de Raymarine-shop omdat de nieuwe stuurautomaat zich niet wilde laten aansluiten conform de manual, waarna een technician aan boord kwam, een gebroken draadje constateerde en een bypass maakte; en als klap op de vuurpijl bleek onze rod-kicker kapot, dus nog snel even voor sluitingstijd naar de rigger om te zien of die iets kan doen (dat wordt dus ook maandag). En dat alles op een bloedhete dag. Wat een geluk dat onze huurauto een uitstekend werkende airco heeft, zo is al die luie Trini's achter de broek zitten (hoewel irritant) toch geen straf! En ach, wat zouden we ons druk maken, de aard van het beestje verandert toch niet en op je poot spelen heeft een tegengesteld effect.
We mikken op dinsdag te water en donderdag uit Chaguaramas wegzeilen. Naar Suriname! Als de wind heel gunstig is (en dat zou zomaar kunnen volgens de gribfiles) kunnen we misschien Tobago halen, en anders wordt het Grenada.

This e-mail service is powered by www.zoommultimedia.nl Terug naar boven