tumblr visitor stats


(Kattebelletjes van boord)

Hoofdredactie...Miep van het Hollandse Reestdal

Onze Scheepsberichten zijn kattebelletjes van boord, waarmee we jullie op de hoogte houden van onze meest recente bewegingen en belevenissen. Deze berichten zijn e-mails die we via de HF-radio verzenden naar onze website en ze worden direct hiernaast geplaatst. Het meest recente bericht bovenaan.

De server die dit regelt staat in Meppel (NL) en wordt beheerd door niemand minder dan onze scheepskat Rita - die sinds haar verhuizing net als de Witte Raaf luistert naar de naam Miep.

Donderdag 30 januari 2014
Gisteren arriveerden we om 5AM bij de uiterton van de Surinamerivier. Het was net HW geweest dus we zeilden met tegenstroom de rivier op; geen probleem want aan tegenstroom zijn we in de afgelopen 5 dagen wel gewend geraakt en voor het eerst sinds jaren weer eens een ruim rak op vlak water... een geweldige beloning na 5 dagen afzien!
De afstand Tobago-Suriname is ongeveer 500 mijl maar we hebben ruim 600 mijl door het water afgelegd, dus 100 mijl stroom doodgevaren.
Het was een behoorlijk zware tocht: wind ENE 20-25 kts en een ruwe zee met korte steile golven. De boot leek zo nu en dan wel een onderzeeër en wij zelf een stel zoutpilaren. Een zware belasting op de tuigage, en er is dus wel e.e.a. kapot gegaan onderweg want roestvast staal is niet in alle opzichten zo sterk als je denkt. Zo brak een beugel waarop het voorstag van de bezaan aan de loefzijde was bevestigd (gelukkig gebeurde dat overdag en konden we snel ingrijpen, waarmee we voorkwamen dat de mast overboord ging), en ook brak de bevestiging van een bakstag van de hoofdmast.
Maar de angstigste ervaring was wel de solid stop die we maakten toen we 's nachts 30 mijl uit de kust van Guyana met volle vaart in een drijvend visnet zeilden. We passeren vissersboten altijd op ruime afstand omdat we weten dat ze netten kunnen slepen, maar op een drijfnet van een kilometer lengte hadden we niet gerekend. We zaten er met ons roer in vast en uiteindelijk hebben we het weten los te snijden, maar dat was niet zo gemakkelijk in die hoge golven en onze beste pikhaak ligt nu waarschijnlijk aan boord bij dit stelletje Venezolaanse klojo's.
In 2007 zeilden we ditzelfde traject in 6 dagen, in 2008 deden we er 5 dagen over en nu was het 4 dagen en 19 uur. Maar hielden we de andere keren alles heel, nu hebben we een uitgebreide kluslijst. Dus het is maar goed dat we Miep nu in de buurt hebben, want nu is het veel gemakkelijker om haar te haar te verwennen met een heleboel TLC.

Vrijdag 24 januari 2014
Nieuwe windvoorspellingen verwachten meer oostelijke wind, frustrerend. Dus ofwel we wachten tot dat voorbij is (if ever), of we gaan eerst naar Guyana. We kiezen voor het laatste, dus iets betere windhoek dan naar Suriname en ook wat korter (300 mijl ipv 450 naar de uiterton).

Donderdag 23 januari 2014
Mislukte poging. Verwachte wind was ENE 15 kts (volgens de gribfiles die we vanmorgen binnenhaalden), tel daar standaard 5 kts bij op en dan zou de wind theoretisch dus 5 Bft zijn. Prima te doen, nietwaar? Maar nee, de wind was 25 kts en meer, dus 30 kts over dek want de koers is aan de wind. Steile golven, veel zeperds en JW's lievelingsklep is ook weggewaaid. Kortom, na 10 mijl omgekeerd en om 11 uur zaten we aan de koffie achter ons anker. Morgen opnieuw proberen.
En nou breekt onze klomp: vragen we net een nieuwe grib aan (want Store Bay is een internetzone!!) en "voorspellen" ze voor hedenochtend (achteraf dus) 23 kts. Met de standaard 5 kts erbij opgeteld klopt dat precies met onze ervaringen. Grrrr. Morgen moet het beter worden... maar als nu maar niet het weatherwindow oplost... want de pijltjes beginnen alweer de verkeerde kant op te draaien... Dus grote kans dat we Guyana als tussenstop inlassen.

Maandag 20 januari 2014
Onze Tobago-vakantie zit er al bijna weer op: weatherwindow coming up! Morgen uitklaren en woensdag of donderdag zeilen we. Afhankelijk van hoe snel de deur open gaat.

Vrijdag 17 januari 2014
Gisterochtend cash, splash & sail en rond middernacht kwamen we aan op Tobago na 75 mijl aan de wind en met flinke tegenstroom want het was precies volle maan. Overigens heerlijk, zo'n verlichte zee! Vandaag het gebruikelijke papierwerk met Immigrations en Customs waarvoor we naar Scarborough moesten. Weinig bussen hier, maar genoeg "snorders" zoals dat vroeger heette en dat werkt prima. Bekroond met een echt Italiaans ijsje bij café Ciao en vanavond pizza (er zijn 2 Italiaanse families op dit eiland).

Woensdag 15 januari 2014
Miep staat weer op de kant! Hopelijk maar voor een nachtje... JW werd de afgelopen nacht uit de slaap gehouden door een zachte bonk. Alweer het roer? Gelukkig hebben we duikspullen dus hij heeft een kijkje genomen, en er zit een klein beetje speling op het onderste roerlager. Strakker aandraaien hielp niet dus de bus in het lager moet vernieuwd. We hebben er nog eentje liggen dus da's makkelijk, maar richting Tobago komen schiet niet erg op zo. Morgen zouden we zeilen maar dat gaat nu natuurlijk niet lukken, en daarna draait de wind weer helemaal verkeerd. Zucht.

Zondag 12 januari 2014
Wie zegt dat zeilen de Carieb idylisch is? Zaterdag vertrokken van Carriacou na een slapeloze nacht omdat de wind onophoudelijk door het want floot, belachelijke zeegang door wind tegen stroom tussen Carriacou en Grenada, en daarna werd het niet veel beter... normaal gesproken is JW degene die zegt: kappen, maar dit keer gaf P de aanzet want zag ons niet 14 uur lang dit volhouden naar Tobago. Dus wat lager gaan varen en naar de SE hoek van Grenada.
Aangezien de wind de hele tijd pal oost is (erg onhandig voor ons en zeer ongewoon voor deze tijd van het jaar, we zijn speciaal NU naar de Carieb gevlogen om Miep met NOORDoost terug naar Suriname te zeilen) en hard, gaan we dan maar eind van de week naar Tobago. Dan zakt het allemaal een beetje in. Er was een prachtig weatherwindow naar Suriname voorspeld maar naarmate dat in tijd dichterbij kwam, loste het op en de deur is nu helemaal dicht. Dus wanneer we thuis zijn?

Donderdag 9 januari 2014
Vlak voor vertrek op Bequia voor het eerst in ons leven de was laten doen, wat een luxe! T-shirts en shorts rijgen we altijd aan een touwtje, maar bij lakens moet je de wacht houden als het 25 kts waait). Voor maar 25 EC$ (€ 7,50) inclusief halen en brengen, alles keurig opgevouwen en we hadden speciaal op het briefje gezet: "ironing not necessary", want voor je het weet raken we te verwend.
Anker op was een heel karwei want we hadden 40 m ketting gestoken (in 6 m diep water) omdat het zo hard woei.
Naar Carriacou was op zich prima qua wind (E 22-28 kts dus halve wind met 2 reven in het grootzeil en de fok #4) maar er liep een behoorlijke zee. De dagen erop ging het alleen maar harder waaien met golfhoogtes van 3 m. Tobago ligt 87 mijl verder en beduidend hogerop dus laat maar.
Op Carriacou de buien laten overwaaien en geconstateerd dat daar heel wat verbeterd is! Immigration en Customs nu ook in Tyrrel Bay, reuze handig. En zelfs een ATM (aan de andere kant van de baai, dat dan weer wel) en er lag een mooie paarse Blackberry op de steiger. Voor de Immigrations-officer (politie) kon de dag niet meer stuk, helemaal blij dat hij deze vondst en teruggave aan de door hem opgespoorde eigenaar in het politielogboek mocht noteren inclusief nummers van paspoorten en allicht enkele stempels.
Gisteravond met Ellie (een vriendin die hier op het eiland woont en ook chartert) met 5 man in haar Escudo (zo'n snoezig mini-4WDje) naar een beach bar in Hillsborough waar "Barracuda" speelde. Tweemans-band, hartstikke goed. Vanavond gaan we bij haar eten, morgen uitklaren en zaterdag naar Tobago, want dan is de wind wat afgenomen (als het goed is).

Maandag 6 januari 2014
Het is bekend dat oliebollen een stevige bodem vormen voor de doorgaans te grote hoeveelheden alcohol die je op oudejaarsavond doorgaans naar binnen werkt, maar hier op Bequia hebben ze de beste anti-kater remedie: als diner "goat water" (soep van geit) en walvis. Walvis blijft schaars want de Bequians mogen er maar 4 per jaar vangen (met allerlei restricties) en velen kregen bij Toko nul op het rekest. Maar voor ons had ie speciaal een portie achtergehouden! Oud&Nieuw wordt hier op Bequia uitgebreid gevierd op het dorpsplein, waar iedereen zich voor middernacht verzamelt. Een gezellige drukte, nog nooit zo veel kerstlichtjes bij elkaar gezien, niet alleen in de bomen maar ook creatief verwerkt tot o.a. afbeeldingen van dolfijnen die door hoepels springen. Een uitgebreid vuurwerk was het puntje op de i.
We wensen jullie allemaal een voortvarend 2014, fair winds & following seas. Voor onszelf hopen we daar ook op, vooral wat betreft onze aanstaande oversteek naar Suriname. Oorspronkelijk waren we van plan van Bequia rechtstreeks naar Suriname te zeilen, maar de wind is ten N van Tobago oost en hard (25 kts en meer), terwijl het zuidelijker iets gunstiger is. Liefst zeilen we de 500+ mijl met het licht van halve tot volle maan, en dat betekent dat we mikken op vertrek rond 10 januari, als er een weatherwindow is. Ook nog een combinatie te wensen met de 125 mijl tussen Bequia en Suriname lijkt te veel gevraagd, dus we klaarden vandaag uit en zeilen morgen (met veel wind!) naar Carriacou en woensdag vandaar naar Tobago, dan hebben we geen 3 maar nog slechts 2 factoren waarvan de zeiltrip afhangt.
Vandaag ook afscheid van Toko. We waren net op tijd voor de schildpadslachting ;( maar gelukkig hoefden we die niet te eten; hij had conch chowder voor ons bereid (heerlijk). We gaven Toko een NL vlag met tekst "To Toko, great friend & tactician, with love from 'Toko boat', P&JW", en hij was helemaal aangedaan. "Toko boat" is de naam waaronder Miep bekend is geworden hier op Bequia. Toen we vorig jaar tijdens de Bequia Round The Island Race voorop lagen, was de lokale radiozender door het dolle heen: "TOKO BOAT IN FRONT, TOKO BOAT IN FRONT!!"

Zaterdag 28 december 2013
Op 1e kerstdag zou de wind E zijn met zelfs een piepklein zuidelijk componentje, en 12-14 kts (ideaal dus)... de werkelijkheid was zoals gewoonlijk heel anders. Natuurlijk weten we dat je bij door de gribs opgegeven windsnelheden 5 kts moet optellen, maar dat de trip Trinidad-Grenada als vanouds weer helemaal K*T zou worden, hadden we niet verwacht. De hele tijd 18-22 kts en 's middags 25-30. En regen. En de gebruikelijke lumpy sea. Vanwege de kerst nog het kindeke Jezus van stal gehaald door het zingen van kerstliederen maar ook dat mocht niet baten. We ankerden tegen 11PM op de rede van St.George, Grenada en hadden een kerstsouper van macaroni met ham kaas. Onze favoriete bootmaaltijd tijdens of na zware rakken. Vrolijk kerstfeest!
Boxing Day begon met regen maar als we een uurtje later dan 6AM waren opgestaan, hadden we alleen maar zon gezien! Langs de Leewards is altijd een leuke trip want de eilanden zijn spectaculair van vorm en zeer herkenbaar (in elk geval voor ons, na 7 jaar). De wind was E-SE en zeer geschikt om naar Bequia te varen, maar JW had er - terecht - geen zin in bij donker een ankerplek te moeten zoeken in een druk bevolkte baai. Dus we ankerden bij Canouan.
Amusant was dat er een waanzinnig dik motorjacht lag, ruim 200 voet? Niet te schatten. 6 verdiepingen, 3 garages voor alle speelgoederen, helicopter op het voordek, 5 maxi-paddestoelen en nog een stuk of 8 champignonnetjes (satellietantennes maar dat snappen jullie wel), minstens 15 man personeel... Op de airstrip zagen we een stuk of 6 Lear-jets op een rij staan en toen de avond was gevallen kwamen diverse auto's de berg af en na een half uurtje stegen de vliegtuigen 1 voor 1 op. Blijkbaar had de booteigenaar het resort (Raffles, van Donald Trump) afgehuurd om met zijn vriendjes kerst in de Carieb te vieren. En vond z'n eigen boot te crampy om wat gasten te herbergen... Pure armoede. Leuk zou zijn er in je dinghy op af gaan en die mensen eens uitnodigen voor een biertje. Altijd maar champagne moeten drinken omringd door je bediendes moet toch oersaai zijn!
De volgende
morgen zeilden we met mooi weer, harde wind (25 kts) dus 2 reven in het grootzeil hoog aan de wind de laatste 17 mijltjes naar Bequia. Choppy sea maar Miep sneed er mooi doorheen.
Customs & Immigrations, en daarna met het busje naar Toko in Paget Farm. Toko was helemaal sprakeloos; dacht dat ie twee geesten zag! Z'n gezicht brak open in een brede glimlach en het was een geweldig weerzien! Bijgepraat onder het genot van diverse drankjes en tussendoor serveerde hij ook z'n fameuze conch fritters. Morgen kreeft, overmorgen walvis en Oud&Nieuw gaat 24 uur feest worden. Dus een beetje vooraf slapen, denken we.

Dinsdag 24 december 2013
Kerstavond. Vandaag alle laatste voorbereidingen voor ons vertrek: uitklaren, boot in orde maken, Trini Tinny aan dek gesjord, was, water tanken en langszij de steiger nog even de accu's optoppen. Afscheid genomen van al onze vrienden: Stuart, onze voormalige overbuurman in Suriname Peter & Thasma, Michael en Harold la Borde (vergezeld van vele biertjes en Pink Pussys aan de bar) gevolgd door een laatste sundowner aan boord van Bad Kitty met Cindy & Steve, een leuk stel uit Dallas (hadden een ranch vlakbij Southfork!!). We hebben ons laatste potje Surinaamse home-made mangochutney met wat rode en groene kerstlinten onder hun kerstboom gezet - een echte grote boom met al vele cadeaus eronder, wat wil je met Amerikanen en vooral op zo'n 44-voets Leopard cat met overal kerstverlichting etc etc. Morgen zeilen! Miep is er klaar voor en wij ook.

Zondag 22 december 2013
Zowel gisteren als vannacht was het weer bal: bij O2 keiharde muziek en een hysterische deejay tot in de vroege uurtjes - resp. 5 en 6AM.
Ons plan voor de terugtocht naar Suriname is gesmeed. Op 1e kerstdag zit de wind in het oosten en zeilen we langs de oostzijde van Grenada in 1 klap naar Bequia. 150 mijl en met een koers van 020 moet het prachtig bezeild zijn.
We verheugen ons op het gezicht van onze vriend Toko als we bij hem binnen stappen! Toko was onze tacticus in de Bequia Regatta 2012. Hij heeft een pub in een whaler's village vlakbij de grote ankerbaai en het zal leuk zijn om daar Oud & Nieuw te vieren met de locals - want yachties komen daar niet.
Intussen zitten we hier - afgezien van de zware nachten - nog steeds goed, het zwembad is zalig en werkt bovendien aan onze conditie: JW zit al op 50 baantjes per dag en P op 150.
 
Woensdag 18 december 2013
Dubbel feest! Het belangrijkste nieuws is dat de vergunning tot het vervangen van de oude steiger van de Sailing Club Suriname, inclusief slaan van paalmoorings vandaag is afgekomen, en als tweede hoogtepunt is het vandaag gelukt onze nieuwe bijboot ("Miepje 3") aan de douane te ontfutselen. Leverancier Budget Marine houdt dit soort artikelen in een "bonded store" waarvan 1 sleutel bij BM berust en 1 bij Customs. De betrokken Customs-officer kwam speciaal uit Port-of-Spain (we moesten ongeveer 2 uur op haar wachten...) en nadat ze erop had toegezien dat het juiste artikel van achter het hek was gehaald en in de Budget Marine truck was geladen, togen we met 2 BM-medewerkers naar de Customs-office in Chaguaramas voor nog wat extra papierwerk, stempels en handtekeningen. Daarna werd onder supervisie van de Customs-dame uit POS de transactie afgerond en werden wij samen met Miepje 3 afgeleverd bij de TTSA. Uitstekende service van Budget Marine: de boot werd opgeblazen en na een allerlaatste check dronken we met onze nieuwe vrienden uit onze tweede - nee inmiddels derde - thuishaven een biertje op de inauguratie. Valentine sprak een blessing uit voor de dinghy en al haar opvarenden en zo werd Miepje 3 gedoopt met een ferme slok Stag. Voor wie het niet weet: a man's beer. Uitsluitend verkrijgbaar op Trinidad.

Dinsdag 17 december 2013
Te oordelen naar het aantal feesten nadert de kerst met rasse schreden. Trini's zijn verschrikkelijke party-animals en na kerst/nieuwjaar gaan ze naadloos over in het carnival. Zaterdagavond waren er in een straal van 300 meter DRIE feesten. Ze beginnen allemaal na 10PM en eindigen in de vroege ochtend. Helemaal erg zijn de zgn breakfast-party's die beginnen om 2AM en duren tot 9AM. Een feest is pas een feest als je elkaar absoluut niet kunt verstaan en wanneer drie geluidsinstallaties elkaar doorlopend proberen te overschreeuwen (in combinatie met wervelende lichtshows met veel rook) kunnen jullie je misschien voorstellen hoe de hel er hier op Trinidad uitziet. De volgende morgen waren we helemaal brak en aangezien de stront van de dijk woei (zouden ze in Den Bommel zeggen), hebben we maar afgezien van de door de TTSA georganiseerde Christmas Hamper Race (fun-wedstrijd). 's Middags prijsuitreiking en (natuurlijk) feest. Diverse oude bekenden tegengekomen en veel nieuwe mensen ontmoet. Het was zeer geanimeerd met dansen op oude plaatjes uit de jaren '80-'90. Op zeer hebbelijke geluidssterkte, ongelooflijk in dit land!! (Of is de TTSA een beetje een bejaardenclub? Denk het wel.)
Het weer is nog steeds zeer ongeschikt om naar Suriname te zeilen, maar wellicht treedt er aan het eind van de week enige verbetering op.

Donderdag 12 december 2013
Regen regen regen. Wat een armoedig weer. Nog armoediger is "Miepje 2", onze dinghy, die ondanks al onze oplap-inspanningen toch nog lekt. Niet ernstig, het is de semi-harde opblaasbare bodem die op allerlei plekken "cracks" vertoont door uitdroging (ouderdom, voor een Zodiac is 12 jaar ongehoord oud!) en rond de spiegel sijpelt doorlopend water naar binnen waar ook geen kruid (lees plakker) tegen gewassen is. Kortom: terwijl we onder de paraplu in de stromende regen stonden te wachten op de maxi-taxi naar de RBC-bank 3 km verderop, bedachten we dat een kerstcadeau voor Miep wel op z'n plaats is. Een kerstkindje dus eigenlijk. "Miepje 3" is een AB rigid hull inflatable van 8,2 ft (2,55 m) lang, met aluminium bodem en hypalon tubes. YESSSS!!! Dus om het jaar een nieuwe cover naaien als bescherming tegen de zon is ook niet meer nodig. Over 5 dagen kunnen we haar ophalen bij de douane, maar we waren toch al niet van plan snel te vertrekken want komend weekend gaat het 25 tot 30 knopen waaien. Getver.

Dinsdag 10 december 2013
Gisteren te water gegaan! Nu hoogseizoen en nergens een plekje voor ons te vinden: alle moorings bezet en ook geen plaats aan de steiger bij Coral Cove of Powerboats. Ankeren is een probleem in Chaguaramas want het is er 15 meter diep en de bodem is modderig, dus slechte ankergrond. Langszij de klont vissersboten van onze Zweedse vriend Peter was ook niks (die boten liggen middenin de baai en alle ferry's scheuren doorlopend langs en produceren veel golven, waardoor we makkelijk schade kunnen oplopen) dus we zijn uitgeweken naar de Trinidad & Tobago Sailing Association aan de andere kant, waar het water veel rustiger is.
De TTSA is een heel gezellige club met leuke bar, zwembad en restaurantje, dus alles drop en dran. Gek genoeg komen hier nauwelijks buitenlandse zeilboten. We hebben jaren geleden ge
ďnformeerd naar een ligplaats maar kregen nul op het rekest, maar nu we hier een paar keer met Stuart zijn geweest (een mede-yachtie uit Australië die in oktober bij ons in Suriname logeerde en deze plek zijn "watering hole" noemt) kunnen we opeens wel lid worden. Kost een schijntje en is een mooie uitwijkmogelijkheid als Suriname ons te heet onder de voeten wordt. JW is helemaal opgetogen over deze nieuwe vondst!
Maar helaas is de wind nu wel net in de verkeerde hoek gaan zitten en het ziet er niet naar uit dat het de komende week verbetert, dus we blijven hier nog even. Plan om via Bequia naar Suriname te zeilen hebben we onmiddellijk laten varen, met dat aanlokkelijke zwembad binnen handbereik! Zodra we onze kans schoon zien, varen we eerst een stukje richting Grenada en dan in 1 klap naar huis.
PJWM

Donderdag 5 december 2013
Ook op Trinidad genoeg zwarte Pieten, maar ze zijn niet als zodanig uitgedost en weten ook niet dat ze door schoorstenen (hebben ze die hier??) naar binnen moeten klimmen om schoenen of liever slippers te vullen met cadeautjes en lekkers. Dus voor ons geen Sinterklaas. Voor Miep natuurlijk wel, die is weer grondig verwend met ditjes & datjes en spulletjes & spulletjes, want straks in Suriname zijn de watersportwinkels behoorlijk buiten bereik. En P heeft eigenlijk ook gescoord want swimwear available anywhere.
We zijn hier al sinds zondag. Stuart kwam ons van het vliegveld halen met zijn Audi A6, dus een gerieflijk begin. De boot is intussen helemaal schoon, van binnen en van buiten. Vandaag heeft een van de IMS-arbeiders de romp gepoetst zodat Miep nu mooi staat te glimmen in het maanlicht. Allerhande kleinere en grotere klusjes, nog wat (hopelijk) laatste lekjes in de bijboot opgespoord en geplakt, provianderen en maandag gaan we te water.
Tussen het werk door vermaken we ons ook nog wel. Woensdag = swordfish-night in The Wheelhouse waar we naartoe gingen met Mad Susie die we in Suriname ontmoetten met haar schitterende neo-klassieke houten 56-voeter. Daar ontmoetten we een aardig stel Brazilianen, die ons hebben uitgenodigd om vanmiddag caipirinha's te komen drinken aan boord van hun hagelnieuwe Bénéteau 55. Met de ijsblokjes die erin horen zit het dus wel goed.
Plan is in volgende week donderdag richting Grenada te zeilen, vandaar naar Tobago en zodra de wind in de goede (NE) hoek zit naar Suriname te knallen.
PJWM
This e-mail service is powered by www.zoommultimedia.nl Terug naar boven